Ποια μουσική αρέσει στη γάτα σας;

Οι συχνότητες που εκπέμπει η φωνή και οι καρδιακοί παλμοί, καθορίζουν ποιά μουσική είναι ελκυστική

Το εύρος των συχνοτήτων και το τέμπο των τραγουδιών μας, σύμφωνα με τους ειδικούς, δε φαίνεται να συγκινούν τα ζώα.Πόσες φορές δεν έχουμε παρακολουθήσει χιουμοριστικά βιντεάκια με κατοικίδια να συνοδεύουν το αφεντικό τους στο πιάνο ή κάποιο μουσικό κομμάτι που παίζει στο ραδιόφωνο… «τραγουδώντας»; Και πόσες φορές όσοι από εμάς έχουμε ένα ζωάκι δεν έχουμε δει με τα ίδια μας τα μάτια την ιδιαίτερη ανταπόκρισή τους σε συγκεκριμένα είδη μουσικής;
Υπάρχουν άραγε ζώα με προτίμηση στη ροκ ή στην κλασική μουσική; Ή απλά «πιάνουν» συγκεκριμένες συχνότητες και αντιδρούν σε αυτές; Αυτό και άλλα σχετικά ερωτήματα προσπάθησαν να απαντήσουν μέσα από μελέτες τους ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Γουισκόνσιν-Μάντισον, στις ΗΠΑ. Εμείς μιλήσαμε με τον επικεφαλής και ειδικό σε θέματα ψυχολογίας των ζώων, καθηγητή Τσαρλς Σνόουντον, ο οποίος μας ανέλυσε το «μυστήριο» σχετικά με τις μουσικές προτιμήσεις των μελών του ζωικού βασιλείου.
Μότσαρτ ή Μetallica;
Ένας από τους «κουλτουριάρηδες» ταμαρίνους που έλαβαν μέρος στην πρώτη μελέτη.
«Ολα ξεκίνησαν όταν σε συνεργασία με τον τσελίστα της Κρατικής Συμφωνικής Ορχήστρας των ΗΠΑ και συνθέτη Ντέιβιντ Τάι αποφασίσαμε να μελετήσουμε ενδελεχώς το θέμα αυτό» μας λέει ο καθηγητής. «Ο ίδιος είχε κάποιες θεωρίες σχετικά με την επίδραση της μουσικής στα ανθρώπινα συναισθήματα. Πίστευε παρ’ όλα αυτά ότι δεν μπορούσαμε να τις εξετάσουμε σε ανθρώπους λόγω της πολιτισμικής κληρονομιάς που κουβαλάμε και των προτιμήσεων που αποκτούμε μεγαλώνοντας μέσα σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό σύνολο. Πρότεινε λοιπόν να δοκιμάσουμε κάποιες ιδέες σε πρωτεύοντα θηλαστικά, και συγκεκριμένα σε ταμαρίνους, με τους οποίους δουλεύουμε στο πανεπιστήμιο. Θεώρησα ότι κάτι τέτοιο θα ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον, οπότε και ξεκινήσαμε τη συνεργασία μας».«Σε πρώτη φάση άρχισα να του στέλνω εγγραφές με κραυγές των μικροσκοπικών πρωτευόντων με την τσιριχτή φωνή, χωρίς να του επισημαίνω περί τίνος επρόκειτο κάθε φορά. Προχωρώντας σε ακουστικές αναλύσεις και επιβραδύνοντας τα “τριξίματα” των ταμαρίνων, ο μουσικός κατάφερε να αναγνωρίσει, π.χ., κραυγές αγωνίας ή φόβου. Είχε απόλυτο δίκιο. Η τεχνική του ήταν παρόμοια με εκείνη που ακολουθεί ένας συνθέτης με στόχο να επιδράσει στο κοινό του μέσω της μουσικής του» περιγράφει ο δρ Σνόουντον.
Στην πορεία οι ειδικοί ανέτρεξαν σε προηγούμενη μελέτη, όπου είχαν εξεταστεί οι μουσικές «προτιμήσεις» των ταμαρίνων ανάμεσα σε Μότσαρτ, μουσική heavy metal και ροκ. Φάνηκε λοιπόν ότι τα ζώα έτειναν να προτιμούν τον αυστριακό συνθέτη περισσότερο από τα υπόλοιπα είδη. Ωστόσο τα πράγματα περιπλέκονταν όταν μπροστά στη δυνατότητα επιλογής μεταξύ Μότσαρτ και της απόλυτης ησυχίας και επέλεγαν απλά την… ησυχία τους.


Γιατί ήταν ακατάδεχτοι οι ταμαρίνοι;





Ιδιαίτερα περίπλοκη είναι η μελέτη των μουσικών προτιμήσεων των σκύλων, καθώς η φυσιολογία ποικίλλει ανάλογα με τη ράτσα.
«Συμπέρασμα των ερευνητών ήταν ότι τα πρωτεύοντα και άλλα είδη δεν είναι σε θέση να εκτιμήσουν ή να απολαύσουν τη μουσική. Τότε ήταν που σκεφτήκαμε ότι πιθανότατα ένα από τα βασικά προβλήματα ήταν το γεγονός ότι το φωνητικό εύρος των ταμαρίνων βρισκόταν περίπου τρεις οκτάβες υψηλότερα σε σχέση με εκείνο των ανθρώπων και συνεπώς απείχαν πολύ από την “ανθρώπινη” μουσική» υποστηρίζει ο αμερικανός ερευνητής.
Και κάπως έτσι τα κομμάτια του παζλ σκορπίστηκαν στο τραπέζι: επιστήμονες και μουσικός σήκωσαν τα μανίκια και αποφάσισαν να δοκιμάσουν τη μουσική «φλέβα» των ταμαρίνων συνθέτοντας και παίζοντάς τους κομμάτια κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τους.
«Πέρα από το εύρος των ηχητικών συχνοτήτων του ακουστικού και φωνητικού πεδίου των μικροσκοπικών ζώων, έπρεπε να λάβουμε υπόψη και το τέμπο τους – την ταχύτητα δηλαδή με την οποία εξέφραζαν τους φθόγγους που χρησιμοποιούσαν κατά την επικοινωνία τους και η οποία ήταν πολύ ταχύτερη από τη δική μας. Αποφασίσαμε λοιπόν να εφαρμόσαμε τη θεωρία του Τάι: ότι η μουσική που μας ηρεμεί ακολουθεί τους καρδιακούς παλμούς μας σε κατάσταση ηρεμίας. Κάτι τέτοιο μπορεί για εμάς να μεταφράζεται σε 60 παλμούς το λεπτό, αλλά στην περίπτωση των ταμαρίνων μεταφράζεται σε 180 παλμούς το λεπτό» περιγράφει ο ενθουσιώδης καθηγητής.


Μπαλάντες για… μαϊμούδες




Ο Τάι συνέθεσε μουσική ειδικά σχεδιασμένη για τα μαϊμουδάκια. Ηχογραφούσε δηλαδή κομμάτια με βιολοντσέλο που είχε γράψει και στη συνέχεια τα επιτάχυνε ώστε να ανταποκρίνονται στα μέτρα των μικροσκοπικών «μουσικόφιλων». Στη συνέχεια οι ειδικοί προχώρησαν στην πολυαναμενόμενη «οντισιόν». Επαιξαν στα ζώα τη «μαϊμουδίστικη» και την «ανθρώπινη» μουσική και παρακολούθησαν τις αντιδράσεις τους.
«Δημιουργήσαμε κάποια ήρεμα κομμάτια χαλάρωσης και κάποια πιο δυναμικά και γρήγορα για τους ταμαρίνους. Διαπιστώσαμε λοιπόν ότι, ενώ τα ζώα παρέμεναν ανεπηρέαστα από την ανθρώπινη μουσική (κλασική, heavy metal και ροκ), όταν άκουγαν τη “δική τους” μουσική εμφάνιζαν ιδιαίτερες συμπεριφορές. Παίζοντας, π.χ., τις ειδικές “μπαλάντες” τους – έναν πολύ αρμονικό τύπο μουσικής που στο ανθρώπινο αφτί μοιάζει με κάποιον που σφυρίζει – τα μαϊμουδάκια ηρεμούσαν, έτρωγαν και έπιναν – κάτι που κάνουν μόνο όταν είναι απόλυτα ήρεμα. Οταν πάλι τους παίζαμε μουσική εγρήγορσης – με γρήγορη εναλλαγή μουσικών φθόγγων που μοιάζει με πριόνι – τα ζώα γίνονταν πιο δραστήρια, αγκαλιάζονταν και έτειναν να αποζητούν συναισθηματική επιβεβαίωση. Αξιοσημείωτο μάλιστα είναι το γεγονός ότι η επίδραση της μουσικής είχε μεγάλη διάρκεια μετά τη λήξη του κάθε κομματιού» μας λέει ο δρ Σνόουντον.Τα ευρήματα είχαν παρουσιαστεί τον Ιανουάριο του 2010 στην επιθεώρηση «Biology Letters». Σύμφωνα με τον επιστήμονα, η συγκεκριμένη μελέτη οδήγησε πολλούς φιλόζωους στο να αφήνουν το ραδιόφωνο ανοιχτό φεύγοντας από το σπίτι, για τα κατοικίδιά τους. Οι μαρτυρίες αυτές έφεραν την ερευνητική ομάδα αντιμέτωπη με ένα νέο ερώτημα: τι αρέσει τελικά στις γάτες και στους σκύλους;
«Κατά την προηγούμενη μελέτη είχαμε δει ότι η μουσική για μαϊμούδες ήταν μάλλον ενοχλητική στα δικά μας αφτιά. Κάτι τέτοιο ήγειρε το ερώτημα τι βιώνουν τα ζώα στο άκουσμα των δικών μας ειδών μουσικής, τι αυτά τους προκαλούν. Ετσι οδηγηθήκαμε στην έρευνα που τελειώνουμε τώρα» μας λέει ο δρ Σνόουντον.
Τι κάνει νιάου-νιάου στο ηχείο;







Ο καθηγητής Τσάρλς Σνόουντον από το Πανεπιστήμιο Ουισκόνσιν-Μάντισον.
Οι ερευνητές αποφάσισαν να μελετήσουν τις γάτες. Αυτό έγινε γιατί στην περίπτωση των σκύλων οι διαφορετικές ράτσες και η ποικιλομορφία της φυσιολογίας τους (μέγεθος, καρδιακοί παλμοί, φωνητικά μοτίβα) ήταν απαγορευτικές.
«Δημιουργήσαμε λοιπόν μουσική για γάτες, πατώντας επάνω στους καρδιακούς παλμούς τους σε κατάσταση ηρεμίας. Στη συνέχεια μελετήσαμε τη συμπεριφορά τους στο σπίτι τους. Βάλαμε δηλαδή στη μια άκρη του σαλονιού ένα ηχείο που έπαιζε κλασική μουσική και στην άλλη άκρη ένα δεύτερο που έπαιζε την ειδικά σχεδιασμένη για γάτες μουσική, που βρισκόταν εντός του εύρους συχνοτήτων τους.
Διαπιστώσαμε λοιπόν ότι οι γάτες έδειχναν μεγαλύτερο ενδιαφέρον στη “γατίσια” μουσική παρά στην ανθρώπινη. Ετειναν μάλιστα να κοιμούνται ενόσω έπαιζε η ανθρώπινη μουσική, ενώ στο άκουσμα της δικής τους μουσικής άνοιγαν τα μάτια, σηκώνονταν και κατευθύνονταν προς το ηχείο απ’ όπου ακουγόταν η δική τους μελωδία και άρχιζαν να τρίβονται επάνω του» αναφέρει ο ερευνητής.
Οι φιλόζωοι μάλιστα που επιθυμούν να δοκιμάσουν την αντίδραση της γάτας τους μπορούν να επισκεφθούν την ιστοσελίδα www.musicforcats.com, όπου υπάρχει ένα δείγμα των μουσικών κομματιών που χρησιμοποίησαν οι επιστήμονες. Οι ίδιοι δεν αποκλείουν μελλοντικά το ενδεχόμενο να μελετήσουν τις μουσικές επιλογές μιας συγκεκριμένης ράτσας σκύλων.


Μουσική, μια άλλη γλώσσα




Βάσει των ευρημάτων των Αμερικανών, οι τελευταίες επιτυχίες του αγαπημένου μας ραδιοφωνικού σταθμού ίσως είναι τελικά εξίσου εκνευριστικές για τα κατοικίδιά μας όσο είναι για εμάς το ανατριχιαστικό γραντζούνισμα στον πίνακα.
«Ο κόσμος αναφέρεται στη μουσική σαν να πρόκειται για μια μονοδιάστατη έννοια. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για κάτι ιδιαίτερα ποικιλόμορφο. Μέσω αυτής μπορούμε να επιλέξουμε να αλλάξουμε, να “φτιάξουμε” ή να “ρίξουμε” τη διάθεσή μας. Π.χ., όταν θέλω να γράψω κάτι και θέλω να είμαι συγκεντρωμένος, θα επιλέξω να ακούσω Σούμπερτ, Μότσαρτ ή Μπαχ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να ακούσω Ραχμάνινοφ ή Μάλερ γιατί η μουσική τους είναι ιδιαίτερα περίπλοκη και θα μου αποσπάσει την προσοχή. Τα μουσικά κομμάτια γράφονται με τρόπο ώστε να προκαλούν πληθώρα συναισθημάτων στους ακροατές. Οπότε δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτοι: αν κάποιος ή ακόμη και ένα ζωάκι δεν απολαμβάνει Μότσαρτ, πολύ πιθανόν να προτιμά κάτι άλλο» υποστηρίζει ο δρ Σνόουντον.
«Μελετώ κραυγές ζώων εδώ και δεκαετίες. Είναι η πρώτη φορά όμως που με τη βοήθεια του συνθέτη μας κατάφερα να εντοπίσω τη “μουσική” επικοινωνία που κρύβεται πίσω από αυτές.Τα στοιχεία αυτά διευρύνουν την έννοια της μουσικής. Υπάρχουν θεωρίες που υποστηρίζουν ότι η μουσική εξελίχθηκε μετά τη γλώσσα και ότι η μουσική σύνθεση διαθέτει γλωσσολογικές διαστάσεις, οι οποίες απαιτούν τη γνώση γραμματικής και άλλες περίπλοκες γλωσσικές ικανότητες. Ως προς τον συναισθηματικό αντίκτυπο, προσωπικά πιστεύω ότι η μουσική ανήκει στην εξελικτική ιστορία μας και ότι αναπτύχθηκε αρχικά με στόχο την επικοινωνία των συναισθημάτων μας. Στην πορεία, με την ανάπτυξη του λόγου προσθέσαμε σε αυτόν μουσικό ρυθμό και τονικότητα προκειμένου να βάζουμε συναίσθημα στις φράσεις μας και να επικοινωνούμε πιο αποτελεσματικά μεταξύ μας».Στην παρούσα φάση οι ερευνητές συνεργάζονται με ζωολογικούς κήπους προκειμένου να εντοπίσουν τις ακριβείς μουσικές προτιμήσεις διαφορετικών ειδών πρωτευόντων. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει στη δημιουργία μουσικών «εργαλείων» που να χρησιμοποιούνται σε διαφορετικές περιπτώσεις, όπως για να ηρεμούν τα ζώα χωρίς την ανάγκη φαρμάκων ή για να επιταχύνουν τους ρυθμούς της ανάρρωσής τους ύστερα από κάποια χειρουργική επέμβαση.


Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΒΟΣΚΩΝ




Μιλούν στα σκυλιά όπως οι μαμάδες στα μωρά




Η Πατρίσια Μακ Κάναλ, πρώην φοιτήτρια του δρος Σνόουντον, πραγματοποίησε μια ενδιαφέρουσα μελέτη με αντικείμενο τον τρόπο επικοινωνίας των βοσκών με τους σκύλους τους. Μελέτησε κόλεϊ – γνωστά και ως σκωτσέζικοι ποιμενικοί – τα οποία έχουν το καθήκον να καθοδηγούν το κοπάδι.
«Η Μακ Κάναλ διαπίστωσε ότι οι οδηγίες που λάμβαναν οι σκύλοι από τους βοσκούς για να οδηγήσουν το κοπάδι δεξιά ή αριστερά βασίζονταν σε εντολές με διαφορετικό ιδιοσυγκρασιακό υπόβαθρο. Οταν πάλι οι βοσκοί επιθυμούσαν να κινητοποιήσουν τους σκύλους χρησιμοποιούσαν πιο σύντομες φράσεις, με τονικότητα στακάτο, με αποτέλεσμαεκείνοι να κινούνται ταχύτερα. Κάτι παρόμοιο έχουμε και στη ροκ μουσική» εξηγεί ο δρ Σνόουντον. «Αντίθετα, όταν χρησιμοποιούσαν λέξεις των οποίων οι φθόγγοι αποτελούνταν από νότες καθοδικής συνοχής (από ψηλή νότα κατέληγαν σε χαμηλή) τότε τα ζώα ηρεμούσαν και σταματούσαν».
Εξετάζοντας βοσκούς από διαφορετικούς πολιτισμούς (Αμερικανούς, Κινέζους, Ευρωπαίους), η ερευνήτρια είδε ότι οι συγκεκριμένες φωνητικές εντολές εμφάνιζαν οικουμενικό χαρακτήρα, καθώς όλοι τους χρησιμοποιούσαν παρόμοια σινιάλα.
«Συγκρίνοντας τα στοιχεία αυτά με εκείνα μιας προηγούμενης μελέτης η οποία ανέλυε τον τρόπο με τον οποίο οι μητέρες μιλούν στο μωρό τους, η Μακ Κάναλ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι εντολές των σκύλων ακολουθούσαν την ίδια δομή με εκείνη των “μωρουδίστικων”. Δεν είχε να κάνει τόσο με τις λέξεις όσο με τον τόνο της φωνής που χρησιμοποιούσαν. Αρα τελικά δεν είναι καθόλου περίεργο που βλέπουμε πολλούς ιδιοκτήτες σκύλων να μιλούν με αυτόν τον τρόπο στα ζώα τους».

Μιλάτε στον εαυτό σας; Κάνει καλό στη συγκέντωση

Το να μιλάει κανείς στον εαυτό του, δεν σημαίνει πως είναι τρελός. Αντιθέτως, μπορεί να ωφελεί την σκέψη και την αντίληψη, αναφέρουν αμερικανοί επιστήμονες.  Όπως γράφουν στην επιθεώρηση «Quarterly Journal of Experimental Psychology», οι άνθρωποι συχνά μιλούν μόνοι τους – οι περισσότεροι τουλάχιστον κάθε λίγες ημέρες, ενώ πολλοί λένε πως μιλούν καθημερινά και με τις ώρες.  Αν και μερικές φορές το μουρμουρητό των άλλων μοιάζει παράλογο, προγενέστερες μελέτες έχουν δείξει πως στα παιδιά ο αυτο-απευθυνόμενος λόγος γίνεται για συγκεκριμένο λόγο: τα βοηθεί να καθοδηγούν τη συμπεριφορά τους.

Πολλά παιδιά λ.χ. μιλούν στον εαυτό τους όταν εκτελούν δραστηριότητες με στάδια, όπως το δέσιμο των παπουτσιών – είναι σαν να μιλούν στον εαυτό τους για να του θυμίζουν κάθε βήμα και να μένει συγκεντρωμένος σε αυτό που κάνει. Για να διαπιστώσουν εάν το ίδιο ισχύει για τους ενήλικες, γνωστικοί ψυχολόγοι από το Πανεπιστήμιο του Ουϊσκόνσιν-Μάντισον, με επικεφαλής τον δρα Γκάρι Λούπιαν, πραγματοποίησαν μία σειρά πειραμάτων με ομάδα εθελοντών, οι οποίοι έπρεπε να κάνουν αναζήτηση για συγκεκριμένα θέματα.

Η μελέτη

Τα πειράματα εμπνεύστηκαν οι ερευνητές από προσωπικές τους συνήθειες. «Συχνά μουρμουρίζω στον εαυτό μου όταν ψάχνω κάτι στο ψυγείο ή στα ράφια του σούπερ μάρκετ», εξήγησε ο δρ Λούπιαν.  Στο ένα πείραμα, οι εθελοντές κοίταζαν 20 φωτογραφίες διαφόρων αντικειμένων ανάμεσα στις οποίες έπρεπε να εντοπίσουν ένα συγκεκριμένο (λ.χ. μία μπανάνα). Στις μισές από τις εικοσάδες που κοίταξαν, έπρεπε να επαναλαμβάνουν φωναχτά στον εαυτό τους τι αναζητούσαν, ενώ στις υπόλοιπες να είναι σιωπηλοί.

Αποτέλεσμα: όταν οι εθελοντές μιλούσαν στον εαυτό τους, έβρισκαν τα αντικείμενα πιο γρήγορα (κατά 50-100 χιλιοστά του δευτερολέπτου ταχύτερα, έναντι του συνολικού μέσου όρου της αναζήτησης που ήταν 1,2-2 δευτερόλεπτα).

Σε ένα άλλο πείραμα, οι εθελοντές έκαναν εικονικό shopping: κοιτούσαν φωτογραφίες προϊόντων του σούπερ μάρκετ και έπρεπε να εντοπίσουν ανάμεσά τους όλες εκείνες που αφορούσαν ένα από αυτά (λ.χ. ένα ζελέ). Και σε αυτό το πείραμα, άλλοτε έλεγαν φωναχτά το αντικείμενο που αναζητούσαν και άλλοτε ήσαν σιωπηλοί.

Σε αυτό το πείραμα τα ευρήματα ήταν πολύπλοκα. Όταν αναζητούσαν προϊόντα που ήξεραν (λ.χ. ένα αναψυκτικό), τα έβρισκαν πιο γρήγορα λέγοντας φωναχτά την ονομασία τους. Όταν, όμως, το προϊόν τούς ήταν λιγότερο οικείο, η εκφορά του ονόματός του τους καθυστερούσε.

Όλα τα ευρήματα σε συνδυασμό μεταξύ τους υποδηλώνουν ότι «ο λόγος δεν αποτελεί απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, αλλά ένα σύστημα το οποίο, αναλόγως με την περίσταση, μπορεί να εντείνει την αντίληψη και την σκέψη, ενεργοποιώντας διάφορα τμήματα του εγκεφάλου, όπως η μνήμη», κατά τον δρα Λούπιαν. 

ΆΣΘΜΑ =FECEBOOK

Το άσθμα του επιδεινώθηκε λόγω …Facebook

Ιταλοί γιατροί, για πρώτη φορά στη διεθνή ιατρική βιβλιογραφία, ανέφεραν ένα ασυνήθιστο περιστατικό, που δείχνει ότι η χρήση του κοινωνικού δικτύου Facebook μπορεί να πυροδοτήσει κρίσεις άσθματος σε νέους.  Οι ερευνητές, υπό τον Τζενάρο Ντ’Αμάτο του Νοσοκομείου της Νάπολης, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο  “The Lancet”, ανέφεραν ότι ο 18χρονος νέος, που είχε ιστορικό άσθματος, ξαφνικά βίωνε κρίσεις αδυναμίας αναπνοής, ακόμα και στη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών, όταν στο παρελθόν δεν εμφάνιζε τέτοια συμπτώματα αυτή την περίοδο.

Όπως αποκαλύφθηκε, ο νέος ήταν πολύ στενοχωρημένος, επειδή τα είχε χαλάσει με τη φίλη του, η οποία τον είχε διαγράψει από τη λίστα των “φίλων” της στο Facebook, ενώ παράλληλα είχε συμπεριλάβει σε αυτήν πολλούς άλλους νέους φίλους.

Χρησιμοποιώντας όμως ψευδώνυμο, ο απελπισμένος 18χρονος πέτυχε να γίνει “φίλος” της για μια ακόμη φορά και τελικά να αποκτήσει πρόσβαση στην εικόνα που περιείχε το “προφίλ” της στο κοινωνικό δίκτυο.

Οι γιατροί ζήτησαν από το νέο -και τον έπεισαν- να φοράει μια ειδική μάσκα που μετράει τη ροή του αέρα και του οξυγόνου, κάθε φορά που συνδεόταν στο Facebook. Όπως διαπίστωσαν, κάθε φορά που ο 18χρονος συνδεόταν online στο δίκτυο, ο όγκος του αέρα που εισέπνεε μειωνόταν δραματικά, μερικές φορές περισσότερο από 20%.

Μετά από τις συμβουλές ψυχιάτρου, ο νέος δέχτηκε να μην ξανασυνδέεται στο Facebook και αμέσως οι κρίσεις άσθματος σταμάτησαν. Οι γιατροί συμπέραναν ότι ήταν αποκλειστικά το άγχος σύνδεσης και κανένα άλλο ιατρικό πρόβλημα που πυροδοτούσε ξανά και ξανά το άσθμα. Ο ασθενής κυριολεκτικά “πνιγόταν” στην προοπτική ότι θα δει και θα “επικοινωνήσει” με την (ουσιαστικά πρώην) φίλη του.

Οι ιταλοί γιατροί αναφέρουν ότι το συγκεκριμένο περιστατικό μπορεί να φανεί χρήσιμο στους γιατρούς που συναντούν μυστηριώδεις περιπτώσεις αναπνευστικών δυσκολιών κυρίως σε νέους, για τους οποίους η κοινωνική δικτύωση έχει γίνει κανόνας ζωής, αντικαθιστώντας τις δια ζώσης κοινωνικές σχέσεις.

“Το Facebook και τα κοινωνικά δίκτυα γενικότερα μπορεί να αποτελούν μια νέα πηγή ψυχολογικού στρες, αντιπροσωπεύοντας ένα παράγοντα που πυροδοτεί την επιδείνωση της κατάστασης καταθλιπτικών ασθματικών ατόμων”, σύμφωνα με την μελέτη. 

Ημέρα της Μητέρας

Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας

Μέρα εορτασμού της μητρότητας και ευχαριστιών προς τη μητέρα, με αρχαιοελληνική προέλευση. Στη σύγχρονη εποχή, η αμερικανίδα Άννα Μαρία Ριβς Τζάρβις ήταν εκείνη που είχε πρώτη την ιδέα να καθιερωθεί μια ιδιαίτερη ημέρα προς τιμή όλων των μητέρων.
Οι αγώνες της ευοδώθηκαν στις 9 Μάιου του 1914, όταν ο αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον υπέγραψε προκήρυξη, σύμφωνα με την οποία η Ημέρα της Μητέρας καθιερωνόταν ως εθνική εορτή τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου. Έκτοτε, πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.
Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/worldays/22#ixzz1ujWESYnD

Οι εργαζόμενες μητέρες είναι πιο ευτυχισμένες

Σύμφωνα με μια νέα μελέτη, οι εργαζόμενες μητέρες έχουν καλύτερη υγεία και λιγότερα συμπτώματα κατάθλιψης από τις μητέρες που δεν εργάζονται. Οι ερευνητές της μελέτης διαπιστώνουν επίσης ότι οι μητέρες με ωράριο μερικής απασχόλησης μπορούν να ισορροπήσουν την εργασία με την ανατροφή των παιδιών τους καλύτερα από εκείνες που εργάζονται σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης.

Οι ερευνητές ανέλυσαν τα στοιχεία που συλλέχθηκαν σε περισσότερες από 1.300 μητέρες στις ΗΠΑ, οι οποίες υποβλήθηκαν σε συνέντευξη αμέσως μετά από τη γέννηση του παιδιού τους και περαιτέρω παρατήρησης κατά τη διάρκεια περισσότερο από 10 έτη. Μητέρες που εργάστηκαν είτε με πλήρες ωράριο είτε με μειωμένο ωράριο παρουσίασαν  καλύτερη γενική υγεία και λιγότερα συμπτώματα κατάθλιψης, από τις μητέρες που έμειναν στα σπίτια τους σύμφωνα με τους ερευνητές στο πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας στο Γκρίνσμπορο.

Επίσης, οι μητέρες με ωράριο μερικής απασχόλησης εργασίες ασχολήθηκαν με τα μαθήματα των παιδιών τους όσο και οι μητέρες που δεν εργάζονταν, σε αντίθεση με τις μητέρες πλήρους απασχόλησης. Οι συντάκτες της  μελέτης σημείωσαν ότι οι μητέρες μερικής απασχόλησης  εμφανίστηκαν πιο ευαίσθητες με τα παιδιά τους, και τους παρείχαν περισσότερες ευκαιρίες εκμάθησης σε σχέση με τις μητέρες που δεν εργάζονται ή που εργάζονται με ωράριο πλήρους απασχόλησης. Οι ερευνητές επισήμαναν ότι οι  εργοδότες προσλαμβάνουν συχνά μητέρες με ωράριο μερικής απασχόλησης εργαζομένους επειδή  ουσιαστικά, δεν λαμβάνουν τα ίδια «προνόμια» , όπως ασφάλεια υγείας, εκπαίδευση και ευκαιρίες ιεραρχικής εξέλιξης.«Δεδομένου ότι η μερικής απασχόλησης εργασία φαίνεται να συμβάλλει στη δύναμη και την ευημερία των οικογενειών, θα ήταν ευεργετικό στους εργοδότες εάν παρέχουν τουλάχιστον αναλογικά, στους μερικής απασχόλησης υπαλλήλους ευκαιρίες σταδιοδρομίας μέσω της κατάρτισης», επισημαίνει ένας από τους ερευνητές της μελέτης.

Τσακωθείτε! Κάνει καλό…

Πιο… ήρεμους και χαρούμενους μας κάνουν οι καβγάδες, υποστηρίζουν Αμερικανοί ερευνητές και μας παροτρύνουν να μην «καταπίνουμε» ό,τι μας ενοχλεί αλλά να ξεσπάμε πού και πού!

Σας πείραξε ο/η σύντροφός σας, ένας φίλος, ένας συνάδελφος ή το αφεντικό; Ξεχάστε το «δώσε τόπο στην οργή», συμβουλεύουν οι επιστήμονες από το Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών του πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, που κατέληξαν στο ότι οι καβγάδες επηρεάζουν τις αυξομειώσεις της στρεσογόνου ορμόνης ονόματι   κορτιζόλης.

Στην έρευνα πήραν μέρος 1.842 άνθρωποι, από 33 έως 84 ετών. Οι επιστήμονες τους ζήτησαν να καταγράψουν επί 8 ημέρες αν και πόσους καβγάδες είχαν. Ταυτόχρονα, λάμβαναν από τον καθένα δείγματα σάλιου.

Όπως προέκυψε, το 62% απέφυγε κάποια στιγμή να τσακωθεί, ενώ το 41% ήταν πιο… «τσαμπουκαλεμένο» και όρθωνε ανάστημα.

Οι επιστήμονες παρατήρησαν πως όσοι τσακώνονταν με τον οποιοδήποτε και, εν τέλει, έλυναν τις διαφορές τους ήταν πιο ήρεμοι, ενώ όσοι «κατάπιναν» αυτά που τους ενοχλούσαν παρουσίασαν μη φυσιολογικές αυξομειώσεις της κορτιζόλης.

Φυσιολογικά, η κορτιζόλη είναι στα ανώτερα επίπεδά της κάθε πρωί την ώρα που ξυπνάμε και, σταδιακά, εντός της ημέρας μειώνεται.

Όσοι δεν τσακώνονταν είχαν την κορτιζόλη τους στα ύψη, νιώθοντας άγχος ή ακόμα και ναυτία! 

Το παιχνίδι έξω από το σπίτι “αντίδοτο” στη μυωπία

Η μυωπία έχει κληρονομική βάση, ωστόσο έχει επίσης συσχετισθεί με διάφορους παράγοντες, όπως το επίπεδο της φυσικής δραστηριότητας αλλά και επί πόση ώρα εστιάζει το μάτι σε παρακείμενα αντικείμενα (όπως λ.χ. συμβαίνει κατά το διάβασμα). Με άλλα λόγια όσο πιο κοντά κοιτάζει το  μάτι τόσο χειρότερα. Φαίνεται μάλιστα ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν στα χωριά έχουν λιγότερη μυωπία διότι τα μάτια τους βλέπουν σε πιο μακρινές αποστάσεις. Ίσως οι υπαίθριες δραστηριότητες ωφελούν την όραση επειδή χαλαρώνουν τα μάτια, τους επιτρέπουν να μην εστιάζονται σε ένα σημείο αλλά να βλέπουν μακριά και τα εκθέτουν στα μήκη κύματος του ηλιακού φωτός που τα ωφελούν.

Επανεξετάζοντας οκτώ προγενέστερες μελέτες, επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ κατέληξαν στο συμπέρασμα πως τα παιδιά με μυωπία περνούν κατά μέσον όρο 3,7 ώρες λιγότερες την εβδομάδα σε υπαίθριους χώρους σε σύγκριση με τα παιδιά που έχουν φυσιολογική όραση ή υπερμετρωπία. Και κάνοντας τους υπολογισμούς τους έγραψαν ότι για κάθε μία ώρα την εβδομάδα που περνούν τα παιδιά παίζοντας έξω από το σπίτι τους, ελαττώνει τις πιθανότητές τους νααναπτύξουν μυωπία κατά 2%. Ως φαίνεται, όμως, η επαρκής παραμονή σε υπαίθριους χώρους μπορεί να διαφυλάξει την όραση – με την προστατευτική δράση να είναι ανεξάρτητη από το πόσο πολύ διαβάζουν τα παιδιά ή παίζουν με τους υπολογιστές τους, αλλά και με το πόσο δραστήρια είναι.

Υπολογίζεται πως στην Ευρώπη πάσχουν από μυωπία 100 εκατομμύρια άνθρωποι (το 25% των ενηλίκων), ενώ στην Ελλάδα ο αριθμός του εκτιμάται πως υπερβαίνει τα 2 εκατομμύρια. Η συχνότητά της είναι πιο αυξημένη στους νέους, με το 30% των ατόμων ηλικίας 15-20 ετών να πάσχουν από αυτήν. Πάντως, σε πολλές περιοχές της ανατολικής Ασίας τα ποσοστά της μυωπίας είναι πολύ υψηλότερα, φθάνοντας έως το 80% του πληθυσμού!

Μυωπία και ήλιος

Οι οκτώ μελέτες είχαν συμπεριλάβει 10.400 εθελοντές. Όπως είπαν οι δρες Τζάστιν Σέργουϊν και Άντονι Καβάγια στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Ακαδημίας Οφθαλμολογίας, η προστατευτική δράση των υπαίθριων δραστηριοτήτων θα μπορούσε να οφείλεται σε διάφορους παράγοντες, ένας εκ των οποίων είναι η αυξημένη έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία (UV) του ηλίου.

Η μυωπία δημιουργείται όταν το μάτι έχει μεγαλύτερο μήκος από το φυσιολογικό. Μερικές έρευνες στο εργαστήριο έχουν δείξει πως το μήκος του ματιού ρυθμίζεται από χημικές ουσίες, οι οποίες επηρεάζονται από την UV. Συνεπώς, η έλλειψη ήλιου θα μπορούσε να είναι υπεύθυνη για την μυωπία, τόνισαν.

Ο καθηγητής Πωλ Φόστερ που επέβλεψε τη νέα ανάλυση, πρόσθεσε: «Δεν ξέρουμε στ’ αλήθεια τι προκαλεί την μυωπία, αλλά ξέρουμε πως οι μύωπες τείνουν να διαβάζουν πολύ και να επιτυγχάνουν υψηλότερες ακαδημαϊκές επιδόσεις απ’ ό,τι οι μη μύωπες. Γι’ αυτό και εικάζουμε πως η μυωπία σχετίζεται με το διάβασμα.

Γιατί ένα μωρό που κλαίει είναι ενοχλητικός μπελάς!

Υπάρχουν διάφορες ενοχλητικές καταστάσεις για κάποιον που ταξιδεύει στο αεροπλάνο, στο τρένο ή στο λεωφορείο, που ρεμβάζει σε ένα παγκάκι πάρκου ή δίπλα στην ακρογιαλιά, όμως λίγες μπορούν να συγκριθούν με τον εκνευρισμό που είναι σε θέση να του προκαλέσει ο ήχος ενός μωρού, το οποίο κλαίει κάπου κοντά, όπως επιβεβαίωσε μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Μόρτεν Κρίνγκελμπαχ, ερευνητή του Τμήματος Ψυχιατρικής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης και καθηγητή του δανικού πανεπιστημίου του ‘Ααρχους, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο παιδιατρικό περιοδικό “Acta Paediatrica”,  έκαναν πειράματα με 40 εθελοντές, τους οποίους υπέβαλαν σε μια ποικιλία διαφορετικών ήχων, προκειμένου να ελέγξουν και να αξιολογήσουν τις αντιδράσεις τους σε κάθε έναν από αυτούς.

Η έρευνα έδειξε ότι, από όλους τους ήχους, οι εθελοντές αντιδρούσαν πιο γρήγορα και έντονα όταν άκουγαν το κλάμα μωρού. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτή η υπερευαισθησία και υπεραντίδραση απέναντι στο παιδικό κλάμα έχει μια πιθανή εξελικτική ερμηνεία, καθώς από την εποχή των μακρινών προγόνων του ανθρώπου αναπτύχθηκε σταδιακά ένας μηχανισμός εγρήγορσης κάθε φορά που ένα μωρό, μέσω του κλάματός του, φαινόταν να μεταδίδει το μήνυμα ότι χρειάζεται κάτι.

Έτσι, σήμερα πια, ενστικτωδώς και αυτομάτως το κλάμα του μωρού ενεργοποιεί στο σώμα του ενήλικου μια κατάσταση αναστάτωσης, με συνέπεια να μην μπορεί να αγνοήσει -ακόμα και να το ήθελε- αυτό το κλάμα. Όπως τα πειράματα έδειξαν και όπως όλοι λίγο-πολύ ξέρουν από προσωπική εμπειρία, ακόμα και όταν κάποιος περιτριγυρίζεται από διάφορους θορύβους, εάν ένα μωρό κλαίει κάπου κοντά, τότε η ακοή του, θέλοντας και μη, εστιάζεται κυρίως σε αυτόν ακριβώς τον θόρυβο, επειδή ο ενήλικας είναι βιολογικά προγραμματισμένος να ανταποκρίνεται σε ένα τέτοιο <<σήμα>>.

Αντίθετα, άλλους θορύβους, τεχνητούς ή φυσικούς, ακόμα και αν είναι αντικειμενικά πιο έντονοι και ενοχλητικοί, ίσως κάποιος μπορεί πιο εύκολα να τους αγνοεί και να αποστρέφει αλλού την προσοχή του, κάτι που αντίθετα είναι πολύ πιο δύσκολο στην περίπτωση του κλάματος ενός θορυβώδους μωρού.

<<Λίγοι ήχοι προκαλούν τέτοια ενστικτώδη αντίδραση όπως το κλάμα του μωρού>>, ανέφερε ο Κρίνγκελμπαχ. <<Γι’ αυτό, για παράδειγμα, είναι σχεδόν αδύνατο να αγνοήσει κανείς ένα μωρό που κλαίει μέσα σε ένα αεροπλάνο, με όλη τη δυσφορία που αυτό μπορεί να προκαλεί, παρόλο που ολόγυρα μπορεί να υπάρχουν πολλοί άλλοι θόρυβοι και περισπασμοί>>. 

HMGA2: To γονίδιο της εξυπνάδας

Τις καλύτερες μέχρι σήμερα ενδείξεις ότι ένα και μόνο γονίδιο μπορεί να επηρεάσει -έστω και λίγο- το δείκτη νοημοσύνης και το μέγεθος του εγκεφάλου ενός ανθρώπου, βρήκε μια μεγάλη διεθνής ερευνητική ομάδα, που πραγματοποίησε τη μεγαλύτερη, μέχρι σήμερα, μελέτη σε αριθμό εγκεφάλων και η οποία πιθανώς ανοίγει τον δρόμο για την ανάπτυξη νέων φαρμάκων. Το γονίδιο φαίνεται να αυξάνει τον δείκτη νοημοσύνης (IQ) ενός ανθρώπου κατά 1,3 έως 2,6 μονάδες κατά μέσον όρο, καθώς και τον όγκο του εγκεφάλου του κατά 0,58% ή περίπου εννιά κυβικά εκατοστά (δύο κουταλάκια του γλυκού παραπάνω εγκεφαλικός ιστός!).

Η ανακάλυψη μπορεί να εξηγεί γιατί μερικοί άνθρωποι είναι πιο έξυπνοι από τους άλλους, αν και η νοημοσύνη θεωρείται δεδομένο ότι επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, πέρα από τους γενετικούς, όπως η οικογενειακή ανατροφή, το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, η διατροφή, η σωματική άσκηση κ.α. Κι άλλες έρευνες στο παρελθόν έχουν συσχετίσει ορισμένα γονίδια με τη νοημοσύνη, αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που ένα γονίδιο συσχετίζεται απευθείας με το μέγεθος του εγκεφάλου και, κατ΄ επέκταση, με την εξυπνάδα.

Οι μεγαλύτεροι εγκέφαλοι ευνοούν τη μεγαλύτερη νοημοσύνη και η σταδιακή συρρίκνωση του εγκεφάλου λόγω ηλικίας συνδέεται με την εμφάνιση άνοιας και άλλων διαταραχών όπως το Αλτσχάιμερ, ο αυτισμός, η κατάθλιψη, η διπολική διαταραχή και η σχιζοφρένεια.

To γονίδιο HMGA2

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή νευρολογίας Πολ Τόμσον της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας -Λος ‘Αντζελες, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό γενετικής «Nature Genetics», έψαχναν να βρουν γενετικές αιτίες για τις εγκεφαλικές παθήσεις. Μεταξύ άλλων, εντόπισαν το γονίδιο HMGA2 στο χρωμόσωμα 12, μία μικρή μετάλλαξη του οποίου (σε ένα μόνο «γράμμα» του γενετικού κώδικα) συναντάται συστηματικά στους ανθρώπους που έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και υψηλότερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης. Το συγκεκριμένο γονίδιο στο παρελθόν είχε συσχετισθεί με το ύψος των ανθρώπων.

Όπως είπε ο Τόμσον, μία και μόνο παραλλαγή του γονιδίου «μπορεί να γείρει τη ζυγαριά υπέρ της υψηλής νοημοσύνης», αν και, όπως αναγνώρισε, η νοημοσύνη δεν είναι μόνο θέμα γονιδίων. Πάντως ο Τόμσον έκανε λόγο για «γονίδιο της νοημοσύνης» και εκτίμησε ότι και άλλα παρόμοια γονίδια, ίσως εκατοντάδες, μπορεί να ανακαλυφθούν στο μέλλον ότι επίσης επηρεάζουν την εξυπνάδα. «Είναι παράξενο», όπως ανέφερε. «Δεν θα περίμενε κανείς ότι κάτι τόσο απλό, όσο μία μικρή αλλαγή στο γενετικό κώδικα, θα μπορούσε να εξηγήσει διαφορές στη νοημοσύνη σε παγκόσμιο επίπεδο».

Οι ερευνητές (207 από 100 πανεπιστήμια και ινστιτούτα διεθνώς), που συνεργάστηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος «Αίνιγμα», μελέτησαν με τεχνικές λειτουργικής μαγνητικής απεικόνισης (fMRI) τους εγκεφάλους εθελοντών και, παράλληλα, πήραν δείγματα DNA από περισσότερα από 21.000 άτομα από τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Αυστραλία. Όσοι άνθρωποι είχαν κληρονομήσει από έναν ή και τους δύο γονείς τους τη μικρή μετάλλαξη στο γενετικό υλικό τους (περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού), είχαν κατά μέσον όρο υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης (1,3 έως 2,6 μονάδες) από τους υπόλοιπους.

Το ερώτημα είναι κατά πόσο θα μπορούσαν μελλοντικά να υπάρξουν φάρμακα που να ρυθμίζουν το εν λόγω «γονίδιο της εξυπνάδας» και, κατά συνέπεια, το μέγεθος του εγκεφάλου ενός ανθρώπου. Κάτι τέτοιο ίσως να είχε ευεργετική επίδραση, καθώς θα μείωνε τον κίνδυνο για την εμφάνιση διαφόρων διαταραχών ανάπτυξης και λειτουργίας του εγκεφάλου.

Ο γνωστός καθηγητής νευροψυχολογίας Στίβεν Πίνκερ του πανεπιστημίου Χάρβαρντ σχολίασε ότι «το εύρημα είναι σημαντικό, αν όντως ευσταθεί», και πρόσθεσε ότι δείχνει πως η νοημοσύνη εξαρτάται από έναν μεγάλο αριθμό γονιδίων, το καθένα από τα οποία έχει μικρή μόνο επίδραση. 

Όχι στα τατουάζ από μαύρη χέννα

Το καλοκαίρι, τα τατουάζ, από μαύρη χέννα, συνιστούν μια επαναλαμβανόμενη απειλή, για την υγεία. Προσφέρονται, στο κοινό, κατά τις υπαίθριες φιέστες και στις τουριστικές περιοχές. Τα τατουάζ μαύρης χέννας μπορούν όμως να προκαλέσουν αλλεργικές αντιδράσεις. Για να επιτευχθεί το έντονο μαύρο χρώμα του τατουάζ και να έχει μεγαλύτερη διάρκεια, προστίθεται μεγάλη συγκέντρωση χρωστικών ουσιών. Αυτές οι ψηλές συγκεντρώσεις χρωστικών πυροδοτούν αλλεργικές αντιδράσεις. Για σοβαρά περιστατικά, χρειάζεται επείγουσα ιατρική φροντίδα ακόμα και εισαγωγή, σε νοσοκομείο. Μόνιμη ζημιά στο δέρμα, αλλεργική, εξ επαφής δερματίτιδα και ανάπτυξη πολυευαισθησίας είναι οι μη αναστρέψιμες, για το υπόλοιπο της ζωής, ανεπιθύμητες συνέπειες του τατουάζ μαύρης χέννας. Σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις, με μόνιμη βλάβη, είναι συχνό φαινόμενο, μετά την εφαρμογή του τατουάζ μαύρης χέννας.

Τα συμπτώματα εμφανίζονται, μετά από λίγες (3-12) μέρες. Η καλύτερη συμβουλή είναι να αποφεύγουμε, εντελώς, το τατουάζ μαύρης χέννας.

Τα χρώματα, που προστίθενται, στην πάστα χέννας, που χρησιμοποιείται, για την εφαρμογή, στο δέρμα, του τατουάζ μαύρης χέννας ή του προσωρινού τατουάζ, όπως λέγεται, ευθύνονται, για την πρόκληση σοβαρών επεισοδίων, στην υγεία.

Πολλές από τις ουσίες αυτές προκαλούν αλλεργικές αντιδράσεις, χρόνιο ερεθισμό, ή εμφάνιση αλλεργίας σε κατοπινό στάδιο. Αυτές οι αλλεργικές αντιδράσεις μπορούν να έχουν, ως αποτέλεσμα, την εμφάνιση φαγούρας και ερυθρότητας, την εμφάνιση κηλίδων και φουσκαλών, στο δέρμα, που, με τον καιρό, επουλώνονται και εξαφανίζονται.

Σε μερικές, όμως, περιπτώσεις, οδηγούν, σε πιο μόνιμες δερματικές βλάβες, όπως αποχρωματισμό και ουλές στο δέρμα. Κάποια άτομα μπορεί να αποκτήσουν μόνιμη ευαισθησία, σε αυτές τις ουσίες και να αναπτύξουν αλλεργική, εξ επαφής, δερματίτιδα. Εφόσον έχουν ευαισθητοποιηθεί, δημιουργείται, δια βίου, ευπάθεια, σε αυτές τις ουσίες. Αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό, γιατί αυτά τα αλλεργιογόνα βρίσκονται, επίσης και σε άλλα προϊόντα, όπως για παράδειγμα, στις βαφές μαλλιών.

Από τη στιγμή, που θα αναπτυχθεί ευαισθητοποίηση, από τατουάζ μαύρης χέννας, έστω και αν μια αλλεργική εμφάνιση δεν είναι σαφές ότι προήλθε, από αυτό καθαυτό το τατουάζ, εμφάνιση αλλεργίας μπορεί να προκύψει και σε επακόλουθη έκθεση, σε άλλα προϊόντα, που, επίσης, περιέχουν τις αλλεργιογόνες αυτές χρωστικές.

Η αλλεργική αντίδραση, σε δεύτερη έκθεση, συχνά, μπορεί να είναι πολύ πιο σοβαρή, από την πρώτη. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η εμφάνιση επιθετικού εκζέματος μπορεί να είναι το αποτέλεσμα ακόμα και μιας μοναδικής έκθεσης, στο τατουάζ, καθιστώντας μερικές φορές επιτακτική την επείγουσα ιατρική φροντίδα ή ακόμα και την εισαγωγή, σε νοσοκομείο.

Τα συμπτώματα μπορεί να περιορίζονται, στο σημείο του τατουάζ, τη γύρω περιοχή ή να εξαπλώνονται, σε όλο το σώμα. Τα συμπτώματα μπορεί να είναι άμεσα ή να εμφανιστούν, μερικές μέρες, μετά την εφαρμογή του τατουάζ.

Μερικές φορές, όπως έχει, ήδη, αναφερθεί, μπορεί να αποκτηθεί πολυευαισθησία, σε κάποια προϊόντα, ιδιαίτερα στο καουτσούκ, στον ιματισμό, στα παπούτσια και στις βαφές μαλλιών, στα οποία, επίσης, χρησιμοποιούνται αυτές οι χρωστικές, αλλά ακόμα και σε προϊόντα, που περιέχουν, στη σύνθεσή τους, παρόμοια συστατικά, όπως τα αντηλιακά και ορισμένα φάρμακα. Τέτοια ευαισθητοποίηση δημιουργεί αυξανόμενη ανησυχία, καθώς επηρεάζει, κυρίως, παιδιά και εφήβους και είναι πιθανό να έχει επίδραση, στην καθημερινότητά τους ή ακόμα και την επαγγελματική τους ζωή.

Κατά τους καλοκαιρινούς κυρίως μήνες, περιοδεύοντες καλλιτέχνες εφαρμογής τατουάζ μαύρης χέννας επισκέπτονται υπαίθριες εκδηλώσεις, όπως εκθέσεις, φεστιβάλ, αγορές, παζάρια και ιδιαίτερα τουριστικές περιοχές και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, στους επισκέπτες. Τα τατουάζ μαύρης χέννας προσφέρονται, συνήθως, στους τουρίστες και στο κόσμο, που κάνει τις διακοπές του, στις παραλίες και στα τουριστικά καταλύματα.

Τα προσωρινά αυτά τατουάζ, που αντιγράφουν τα «φυλετικά (tribal) τατουάζ», είναι πολύ δημοφιλή, στη νεολαία. Για να επιτευχθεί το έντονο μαύρο χρώμα του τατουάζ και να έχει μεγαλύτερη διάρκεια, προστίθεται μεγάλη συγκέντρωση χρωστικών ουσιών. Αυτές οι ψηλές συγκεντρώσεις πυροδοτούν αλλεργικές αντιδράσεις. Στις μέρες μας, το κοκκινοκάστανο χρώμα, που αφήνει, στο δέρμα, η φυσική χέννα, δεν είναι αρεστό, σε αντίθεση με τα προσωρινά τατουάζ, από μαύρη χέννα, που είναι πολύ δημοφιλή. Αυτή ακριβώς η προτίμηση του καταναλωτικού κοινού, όπως και τα μεγάλα περιθώρια κέρδους, οδηγούν τους καλλιτέχνες να παραβλέπουν τις επιζήμιες επιπτώσεις, στην ανθρώπινη υγεία, από τα τατουάζ μαύρης χέννας.

Πώς ξεχωρίζει το τατουάζ φυσικής χέννας, από το τατουάζ μαύρης χέννας;

Το χρώμα της πάστας, με φυσική χέννα, κυμαίνεται, από πράσινο – καφέ μέχρι καφέ. Αν το χρώμα της πάστας, που χρησιμοποιούν οι καλλιτέχνες – δημιουργοί των τατουάζ είναι πιο σκούρο (μαύρο), τότε, πιθανότατα, έχουν προστεθεί, στη πάστα, χρωστικές.

Ζητάμε πληροφορίες, για την προέλευση της πάστας χέννας και κατάλογο των συστατικών και οδηγιών, για να διαπιστωθεί το είδος της πάστας. Αν οι καλλιτέχνες – δημιουργοί δεν είναι σε θέση να μας δώσουν ακριβή πληροφόρηση, για το προϊόν τους, τότε, αποφεύγουμε το τατουάζ.

Αν μας πουν ότι μπορούμε να αφαιρέσουμε την πάστα, από το σημείο εφαρμογής, μετά από πάροδο μιας μόνον ώρας και θα έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα, τότε, πρόκειται, σίγουρα, για μαύρη χέννα. Η φυσική χέννα, για να καταφέρει να βάψει το σώμα, με ένα καλό σκούρο κοκκινοκάστανο χρώμα, πρέπει να παραμείνει, στο δέρμα, για όσο το δυνατό μεγαλύτερο χρόνο

Γιατί ορισμένοι ήχοι μας ανατριχιάζουν

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανατριχιαστικό από τα νύχια που ξύνουν ένα μαυροπίνακα ή από το πηρούνι που ξύνει ένα πιάτο, και οι επιστήμονες θέλησαν να το εξιχνιάσουν. Μια ομάδα μουσικολόγων υποστηρίζει ότι βρήκε την εξήγηση. Το πρόβλημα, όπως πιστεύουν, βρίσκεται στην κατασκευή του αφτιού μας η οποία έχει σχεδιαστεί ώστε να «συλλαμβάνει» πιο έντονα τους ήχους αυτών των συχνοτήτων επειδή μοιάζουν με αυτές της ανθρώπινης φωνής. Η εξήγηση έρχεται να προστεθεί σε παλαιότερες ερμηνείες της εξελικτικής ψυχολογίας που κατά καιρούς έχουν συνδέσει τον συγκεκριμένο ήχο με τις κραυγές των πρωτευόντων θηλαστικών και τα αρχέγονα ένστικτά μας.

Ερευνητές της Σχολής Μέσων Ενημέρωσης και Επικοινωνίας Macromedia στην Κολωνία της Γερμανίας με επικεφαλής τον Μίχαελ Ελερ έβαλαν δυο ομάδες εθελοντών να ακούσουν και να αξιολογήσουν μια σειρά από ήχους λέγοντας στους μεν ότι επρόκειτο για πειραματική μουσική και στους δε για διάφορους απαίσιους ήχους. Τα νύχια στον μαυροπίνακα βρέθηκαν στην πρώτη θέση «δυσαρέσκειας» ξεπερνώντας ήχους όπως αυτός του πηρουνιού που ξύνει ένα πιάτο ή του «τριξίματος» του αφρολέξ. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οι εθελοντές στους οποίους είχαν πει ότι ακούν τον θόρυβο των νυχιών που ξύνουν έναν μαυροπίνακα είχαν αξιολογήσει τον ήχο ως περισσότερο «αηδιαστικό» από εκείνους που πίστευαν ότι άκουγαν κάτι άλλο. Ωστόσο, αν και ο βαθμός δυσαρέσκειας εμφανίστηκε να ποικίλλει ελαφρά, ο ήχος των νυχιών ήταν εμφανώς δυσάρεστος και «ανατριχιαστικός» για όλους, είτε γνώριζαν είτε δεν γνώριζαν την πηγή του.

Εκτός από την προσωπική αξιολόγηση των εθελοντών, οι ερευνητές μέτρησαν επίσης τις σωματικές αντιδράσεις τους σε διάφορους ήχους εξετάζοντας τους παλμούς της καρδιάς, την αρτηριακή πίεση και την αγωγιμότητα του δέρματος. Ως «δείγματα» χρησιμοποίησαν ήχους όπως αυτός των νυχιών και της κιμωλίας που τρίζουν στον μαυροπίνακα αφαιρώντας διάφορες συχνότητες ώστε να διερευνήσουν ποιες είχαν τη χειρότερη επίδραση. Είδαν ότι οι ήχοι όπως αυτός των νυχιών που ξύνουν τον μαυροπίνακα προκαλούσαν εμφανείς σωματικές αντιδράσεις στους εθελοντές και παρέμεναν δυσάρεστοι ακόμη και όταν οι ειδικοί τους είχαν επεξεργαστεί αφαιρώντας τα πιο «παράφωνα» στοιχεία τους. Προς έκπληξή τους οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οι «χειρότεροι»« ήχοι ήταν εκείνοι που είχαν συχνότητα 2.000 ως 4.000 Hz – κινούνταν δηλαδή στο ίδιο φάσμα με αυτό της ανθρώπινης φωνής.

Εξελικτική η ρίζα

Οι ειδικοί θεωρούν ότι η αιτία της έντονης αντίδρασής μας στους δυσάρεστους ήχους αυτών των συχνοτήτων είναι η κατασκευή του έσω ωτός μας, το οποίο είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να συλλαμβάνει καλύτερα τις συχνότητες της ανθρώπινης φωνής. Επειδή είμαστε «προγραμματισμένοι» να τους ακούμε, καταλήγουν, οι ήχοι αυτών των συχνοτήτων ενισχύονται μέσα στο αφτί μας – μαζί και το αίσθημα δυσαρέσκειας που προκαλούν.

Δυο προηγούμενες απόπειρες ερμηνείας του ίδιου φαινομένου έχουν δώσει επίσης απαντήσεις με «εξελικτικές» ρίζες. Η μια εξ αυτών, εντοπίζοντας ανάλογες αντιδράσεις σε πιθήκους, έχει υποστηρίξει ότι ο ήχος μας «παγώνει» επειδή μοιάζει με την προειδοποιητική κραυγή κινδύνουτων πρωτευόντων θηλαστικών. Η δεύτερη ερμηνεία, η οποία έχει αποσπάσει και βραβείο Ig Nobel, εντόπισε ότι οι πιο «ανατριχιαστικοί» τόνοι του συγκεκριμένου θορύβου δεν βρίσκονταν, όπως θεωρείτο ως τότε, στις «στριγγές», υψηλές συχνότητες αλλά στις μεσαίες.

Οι ερευνητές αυτής της μελέτης είχαν επίσης υποστηρίξει ότι πρόκειται για μια «ανατριχίλα» που προέρχεται από τα βάθη της εξέλιξής μας εντοπίζοντας ομοιότητες του συγκεκριμένου θορύβου με την κραυγή κινδύνου των μακάκων ή υποθέτοντας ότι ίσως έμοιαζε με την κραυγή κάποιου αρπακτικού που απειλούσε τους μακρινούς προγόνους μας. 

Facebook: Ο αριθμός των φίλων σχετίζεται με την αμυγδαλή των χρηστών

Το Facebook ίσως να αλλάζει τον εγκέφαλο των χρηστών, σύμφωνα με μία νέα μελέτη. Τρισδιάστατες τομογραφίες του εγκεφάλου έδειξαν πως υπάρχει απ’ ευθείας συσχέτιση ανάμεσα στον αριθμό των φίλων που έχει κανείς στο Facebook και το μέγεθος ορισμένων τμημάτων του εγκεφάλου του.  Αυτό που δεν έχει εξακριβωθεί ακόμη είναι εάν οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης διεγείρουν την παραγωγή φαιάς ουσίας στον εγκέφαλο ή εάν κάποιοι χρήστες τους είναι καλύτεροι στο να κάνουν φίλους επειδή έχουν ιδιαιτερότητες στον εγκέφαλό τους. Η φαιά ουσία είναι ο εγκεφαλικός ιστός στον οποίο συμβαίνουν οι νοητικές διεργασίες.

Όπως και να ‘χει, οι περιοχές του εγκεφάλου που συσχετίστηκαν άμεσα με το Facebook παίζουν ρόλο στην κοινωνική αλληλεπίδραση, την μνήμη και τον αυτισμό. Η όλη έρευνα, που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Proceedings of the Royal Society B Biological Sciences», βασίστηκε στις τομογραφίες 125 φοιτητών από το Λονδίνο. Οι ερευνητές κατέγραψαν τον αριθμό των φίλων που είχαν στο Facebook, καθώς και εκείνον των φίλων που έχουν στην αληθινή ζωή. Όπως διαπίστωσαν, όσο περισσότερους φίλους είχαν στο Facebook, τόσο μεγαλύτερη ήταν η ποσότητα της φαιάς ουσίας σε ορισμένα τμήματα του εγκεφάλου τους. Η μελέτη έδειξε ακόμη πως ο αριθμός των διαδικτυακών φίλων αντανακλούσε τον αριθμό των φίλων στην αληθινή ζωή.

H αμυγδαλή

Όπως γράφουν ο δρ Ριότα Κανάι και οι συνεργάτες του από το Ίδρυμα Νοητικής Νευροεπιστήμης του University College του Λονδίνου, μία από τις περιοχές του εγκεφάλου που φάνηκε υπερανεπτυγμένη είναι η αμυγδαλή, η οποία σχετίζεται με τη μνήμη και τις συναισθηματικές αντιδράσεις. Προγενέστερες μελέτες έχουν καταδείξει συσχέτιση ανάμεσα στον όγκο της φαιάς ουσίας στην αμυγδαλή και στο μέγεθος και την πολυπλοκότητα του κοινωνικού δικτύου ενός ανθρώπου στον αληθινό κόσμο.

Τρεις άλλες περιοχές του εγκεφάλου που συσχετίστηκαν με τους διαδικτυακούς φίλους στο Facebook είναι:

* Η δεξιά άνω κροταφική αύλακα, η οποία παίζει ρόλο στην αντίληψη και ενδέχεται να είναι διαταραγμένη στους πάσχοντες από αυτισμό.

* Η αριστερή μέση κροταφική έλικα, η οποία σχετίζεται με την «ανάγνωση» των κοινωνικών ενδείξεων.

* Το δεξιό ενδορινικό σύμπλεγμα, που πιστεύεται ότι είναι σημαντικό για την μνήμη και την πλοήγηση στον χώρο.

Το Facebook είναι το πιο δημοφιλές site κοινωνικής δικτύωσης, με περισσότερα από 800 εκατομμύρια ενεργούς χρήστες σε όλο τον κόσμο, κάθε ένας εκ των οποίων έχει μερικούς δεκάδες έως περισσότερους από 1.000 φίλους. 

Η ντοπαμίνη υπεύθυνη για την εφηβική συμπεριφορά

 Μηχανές, κάπνισμα, ναρκωτικά,σεξ χωρίς προφυλάξεις και αλκοόλ είναι μερικοί από τους κινδύνους, στους οποίους είναι επιρρεπείς οι έφηβοι.  Τι, όμως, τους οδηγεί σε αυτούς;

Σύμφωνα με Αμερικανούς ψυχολόγους, η απάντηση βρίσκεται στην υπερευαισθησία των εφήβων σε ερεθίσματα που απελευθερώνουν ντοπαμίνη, μία ισχυρή χημική ουσία του εγκεφάλου που αυξάνει την ευχαρίστηση μετά από μία ανταμοιβή.

Μία ομάδα με επικεφαλής την Τζέσικα Κοέν από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια προσέλαβε 45 άτομα από τρεις ηλικιακές ομάδες: 8-12, 14-19 και 25-30 ετών. Οι εθελοντές κλήθηκαν να κοιτάξουν κάποιες εικόνες σε υπολογιστή και να δηλώσουν αν ταιριάζουν με το μοντέλο δύο εικονικών πανεπιστημίων. Για κάθε σωστή απάντηση κέρδιζαν και ένα μικρό χρηματικό ποσό.

Την ώρα που απαντούσαν οι εθελοντές ήταν συνδεδεμένοι με μια μαγνητική τομογραφία σάρωσης, που μετρά τη ροή του αίματος στον εγκέφαλο σε σχέση με τα νευρικά σήματα.

Τα ευρήματα έδειξαν πως η περιοχή του εγκεφάλου που είναι ευαίσθητη στη ντοπαμίνη, φωτίζεται πιο έντονα στους εφήβους, όταν λαμβάνουν την ανταμοιβή, από ό,τι στα παιδιά και τους ενήλικες. «Η έρευνά μας δείχνει ότι ο εγκέφαλος των εφήβων ανταποκρίνεται πολύ ευχάριστα σε μία ανταμοιβή που δεν περιμένουν να πάρουν. Δεν μετρήσαμε τα επίπεδα της ντοπαμίνης, αλλά υποθέτουμε πως αυτή είναι η αιτία», δήλωσε η κ. Κοέν.

Ωστόσο, συμπλήρωσε πως «και οι ενήλικες χαίρονται ιδιαίτερα, όταν παίρνουν κάποια ανταμοιβή, απλώς μπορούν να καταπιέσουν αυτό το συναίσθημά τους, γιατί σκέφτονται πριν δράσουν».