Ανωνυμία τέλος στο Facebook,

Kαθώς θα ρωτά τους φίλους σας για το αν χρησιμοποιείτε το πραγματικό σας όνομα! 
Ανωνυμία τέλος και στο Facebook, καθώς η νέα πολιτική της εταιρείας για το κοινωνικό δίκτυο ζητά το πραγματικό όνομα κάθε χρήστη (συγκεκριμένα στις ΗΠΑ το όνομα που αναγράφεται στην ταυτότητα) και μάλιστα βρήκαν τον τρόπο να εξακριβώνουν ποιοι χρήστες χρησιμοποιούν ψεύτικο όνομα. Ρωτώντας τους φίλους του!
Όπως βλέπετε και στο παραπάνω screenshot (το οποίο έβγαλε στη φόρα ένας χρήστης του Twitter), είναι πιθανό να σας εμφανιστεί στο προφίλ σας ερώτηση σχετικά με κάποιον φίλο σας “Is this your friend’s real name?” και προσφέρονται 4 επιλογές για απάντηση “Yes”, “No”, “I don’t know” και “I don’t want to answer”.

 
Η Facebook τοποθετήθηκε και επιβεβαίωσε επίσημα το ζήτημα σε ερώτηση της ιστοσελίδας TheNextWeb:
“Αναζητούμε διαρκώς νέους τρόπους για να παρατηρήσουμε πως χρησιμοποιούν οι χρήστες το Facebook και πως παρουσιάζουν τον εαυτό τους, έτσι ώστε να διαμορφώσουμε καλύτερα το προϊόν και τα συστήματα μας. Δείχνουμε στον κόσμο πληροφορίες που οι φίλοι τους μοιράζονται μαζί τους και τονίζουμε ότι ότι η απάντηση που θα δώσουν θα παραμείνει ανώνυμη, διασφαλίζοντας ότι δεν μοιραζόμαστε τις πληροφορίες αυτές με κανέναν και απλώς τις επεξεργαζόμαστε για να βγάλουμε γενικά συμπεράσματα. Επιπλέον, είναι σημαντικό να καταλάβετε ότι δεν χρησιμοποιούμε αυτές τις πληροφορίες για νομικά ζητήματα” 
Εσείς τι λέτε για όλα αυτά;

.....................................................................................................................??????????????

Γιατί πρεπει να μαθαίνουμε αρχαία ελληνικά;

Στη μόνιμη και επαναλαμβανόμενη απορία των μαθητών - κυρίως του Γυμνασίου, αλλά και του Λυκείου - "γιατί μαθαίνουμε αρχαία ελληνικά;" ο δάσκαλος οφείλει να δώσει μια πειστική απάντηση. Αν ο μαθητής δεν έχει πειστεί (ή έστω υποψιαστεί) για τη χρησιμότητα όσων διδάσκεται, η διδασκαλία είναι εξαρχής υπονομευμένη. Θυμάμαι πως όταν είχα απευθύνει κι εγώ ως μαθητής την ίδια ερώτηση, κάπου στις αρχές του 80, μια πανικόβλητη φιλόλογος μου είχε απαντήσει πως μόνο έτσι θα μπορούσα να διαβάσω την επιγραφή που θα έβρισκα στο χωράφι μου. Βρήκα την απάντηση τουλάχιστον γελοία - ίσως γιατί στα καμποχώραφα των Σερρών όπου μεγάλωσα βρίσκαμε μόνο κάλυκες από τον εμφύλιο - κι ορκίστηκα πως, αν γίνω δάσκαλος, θα πρέπει να είμαι τουλάχιστον πιο πειστικός.
Για το υπουργείο όμως τέτοιες συζητήσεις και απορίες είναι εξ ορισμού απαγορευμένες, αφού οι μαθητές «δεν είναι σε θέση, και λόγω ηλικίας και λόγω βιωμάτων και γλωσσικών εμπειριών απαιτητικού λόγου, να συνειδητοποιήσουν το όφελος που μπορεί να έχουν ή να μην έχουν από την επαφή τους με τα Αρχαία Ελληνικά». Τουλάχιστον αυτή την απάντηση έδωσαν οι φωστήρες του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου στον καθηγητή Μιχάλη Κελπανίδη, όταν του αρνήθηκαν τη διεξαγωγή έρευνας για τις απόψεις των μαθητών του γυμνασίου απέναντι στο μάθημα 1.
Ωστόσο, νομίζω αξίζει να δούμε (παρακάμπτοντας την επίσημη στοχοθεσία του μαθήματος και τη σύγχυση που επικρατεί εκεί, όπως εύστοχα έχει δείξει σε κείμενά του ο Λάμπρος Πόλκας 2), πώς το εκπαιδευτικό σύστημα προσπαθεί να πείσει τους μαθητές της Α΄ Γυμνασίου για την αξία του μαθήματος κατά την πρώτη τους επαφή με την αρχαία γλώσσα, μέσα από μια περιδιάβαση των πρώτων σελίδων του αντίστοιχου σχολικού εγχειριδίου (Ν. Μπεζεντάκος, Α. Παπαθωμάς, Ε. Λουτριανάκη, Β. Χαραλαμπάκος, Αρχαία Ελληνική Γλώσσα Α΄ Γυμνασίου, ΟΕΔΒ, Αθήνα 2009).
Στον Πρόλογο του βιβλίου, μια σελίδα που απευθύνεται στους μαθητές και είναι γραμμένη σε απλό, φιλικό και διδακτικό ύφος, οι συγγραφείς τεκμηριώνουν τη χρησιμότητα της γνωριμίας με την αρχαία ελληνική γλώσσα τονίζοντας τα εξής :

1) Τα Αρχαία Ελληνικά είναι μια πολύ πειθαρχημένη και ταυτόχρονα ελεύθερη γλώσσα και η κατανόηση της δομής των κειμένων της οξύνει τη σκέψη του μαθητή όσο και μια αλγεβρική εξίσωση.
2) Ο στόχος του βιβλίου είναι να δείξει τη συνέχεια και τη συγγένεια της αρχαίας και της νέας ελληνικής, μια και η πρώτη είναι ο "όχι και τόσο μακρινός πρόγονος" της σημερινής γλώσσας. Η συνέχεια και η συγγένεια θα διαπιστωθούν με την παρακολούθηση της σημασίας και της χρήσης των λέξεων μέσα στο χρόνο, διαδικασία που μπορεί να πάρει τη μορφή μιας γοητευτικής εξερεύνησης.
3) Τα Αρχαία πρέπει να πάψουν να θεωρούνται μάθημα δύσκολο και άχρηστο, γιατί «είναι οι ρίζες της γλώσσας μας και πρέπει να τα φροντίζουμε γιατί η γλώσσα μας τα έχει ανάγκη, όπως ακριβώς κάθε ζωντανός οργανισμός έχει ανάγκη τις ρίζες του».
4) Στόχος της διδασκαλίας στο Γυμνάσιο είναι, τελειώνοντας την τρίτη τάξη, να έχουν αποκτήσει μια αρκετά καλή γνώση της αρχαίας γλώσσας. «Ίσως έτσι φθάσουν κάποτε να συνεχίσουν την ενασχόλησή τους με τη γλώσσα και να αποκτήσουν το προνόμιο να κατανοήσουν κάποιο αρχαίο κείμενο διαβάζοντάς το στο πρωτότυπο».

 
Στο πρώτο μάθημα, μετά το «Ταξίδι των λέξεων στο χρόνο...», στην παράγραφο με τίτλο «Οι Έλληνες και η ελληνική γλώσσα» σημειώνεται: «η Ελληνική αποτελεί μοναδικό παράδειγμα γλώσσας με αδιάκοπη ιστορική συνέχεια. Έτσι, μπορούμε να μιλάμε για ενιαία ελληνική γλώσσα από την αρχαιότητα έως σήμερα» (οι υπογραμμίσεις στο πρωτότυπο).
Στο τελευταίο μέρος του πρώτου μαθήματος, το επιμύθιο δίνεται με ένα απόσπασμα από το βιβλίου ενός ιταλού φιλολόγου (Raffaele Cantarella, La letteratura greca classica, Firenze 1967, σ. 25) με τίτλο "Γιατί να μάθω Αρχαία Ελληνικά;" όπου, μεταξύ άλλων αναφέρεται : «... Ο άπειρος πλούτος της λεξιλογικής παραδόσεως, η σχεδόν απεριόριστη δυνατότητα συνθέσεως, η σημασιολογική ακρίβεια των πολυάριθμων συνωνύμων, η απλότητα του κλιτικού συστήματος των ονομάτων και ο πλούτος του κλιτικού συστήματος των ρημάτων, το εναλλασσόμενο παιχνίδι των μορίων και των προθέσεων, η διαφάνεια της λογικής και συντακτικής δομής, το εύηχον και η μουσικότητα, τέλος, δημιούργησαν το πιο τέλειο όργανο που ο άνθρωπος έφτιαξε, για να εκφράσει τις σκέψεις του».
Κάπως έτσι τελειώνει το εισαγωγικό μάθημα προτού εισαχθούν τα πρωτάκια, στις επόμενες σελίδες, στα κείμενα και τον ονειρεμένο κόσμο της σύνταξης και της γραμματικής της αττικής διαλέκτου.
Όποιος διαβάσει τον πρόλογο και το πρώτο μάθημα του εγχειριδίου, εύκολα αντιλαμβάνεται πως το βάρος πέφτει στις έννοιες της συνέχειας, της συγγένειας, της εγγύτητας της νεοελληνικής γλώσσας με την αρχαία, των ομοιοτήτων τους αν θέλετε, για να καταλήξει στη διαπίστωση της (μοναδικής στον κόσμο) ενιαίας γλώσσας. Πρόκειται για μια εξόφθαλμα ιδεολογική επιλογή. Τα πρωτάκια καλούνται να μελετήσουν τα αρχαία ελληνικά πρωτίστως και κυρίως για να νιώσουν πως μέσω μιας ενιαίας και ελάχιστα διαφοροποιημένης γλώσσας συνδέονται με τους ένδοξους παππούδες τους, πως είναι οι άξιοι και πρωτότοκοι κληρονόμοι τους. Οι εκατοντάδες διδακτικές ώρες στο σχολείο, ο μόχθος, τα διαγωνίσματα, οι βαθμοί και το άγχος καθηγητών και παιδιών για να εξυπηρετηθούν βασικά οι ίδιοι στόχοι της πάλαι ποτέ Εθνικής Ηθικής Διαπαιδαγώγησης.

Ο ιδεολογικός αυτός σκοπός επιχειρείται μέσα από μια εσκεμμένη σύγχυση: η αδιαμφισβήτητη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας (συνέχεια με την έννοια πως δεν διασπάστηκε στην ιστορική της πορεία σε ξεχωριστές γλώσσες όπως η λατινική) δεν την καθιστά ενιαία3 γλώσσα, αφού οι αλλαγές που υπέστη σε όλα τα επίπεδα (φωνολογία, μορφολογία, σύνταξη, λεξιλόγιο) ήταν δραστικές. Γι’ αυτό και ο μόνος ουσιαστικά γλωσσικός σκοπός που αναφέρεται4 στον πρόλογο είναι «η παρακολούθηση της σημασίας των λέξεων μέσα στο χρόνο», αφού κυρίως η «λέξη» προσφέρεται για να εντοπιστούν οι ομοιότητες.
Όμως, ούτε η γλώσσα ταυτίζεται με τις «λέξεις» ούτε είναι σοβαρός στόχος για ένα γλωσσικό μάθημα αυτή η «γοητευτική εξερεύνηση» των λέξεων, τη στιγμή που, όποιος έχει στοιχειώδεις γνώσεις γλωσσολογίας, γνωρίζει πως οι ζωντανές γλώσσες (όπως η νέα ελληνική) κατακτώνται και εμπλουτίζονται με συγχρονικούς όρους και όχι μέσα από ετυμολογικές αναφορές. Ο μύθος της «ενιαίας» γλώσσας συμπληρώνεται με την απλοϊκή παρομοίωση της γλώσσας με δέντρο που έχει «ρίζες» τις οποίες πρέπει να προσέχουμε και να ποτίζουμε, παρομοίωση που θα εξόργιζε κάθε σοβαρό γλωσσολόγο.

Η μύηση των παιδιών στην αξία του μαθήματος ολοκληρώνεται με μια θέση που οι συγγραφείς του βιβλίου δεν τόλμησσαν να διατυπώσουν οι ίδιοι (ίσως γιατί μυρίστηκαν κράξιμο) και κατέφυγαν στην αυθεντία ενός ιταλού κλασικού φιλόλογου και σε ένα κείμενο του 1967. Ο μύθος της «τέλειας γλώσσας» δεν αντέχει σε οποιαδήποτε επιστημονική κριτική. Για την επιστήμη της γλωσσολογίας όλες οι γλώσσες ως επικοινωνιακά συστήματα είναι ισότιμες (με την έννοια πως εμπεριέχουν στις δομές τους ισότιμους μηχανισμούς παραγωγής νοημάτων). Το γεγονός πως κάποιες γλώσσες (όπως η αρχαία ελληνική και η λατινική) συνδέθηκαν με σημαντικά γραπτά κείμενα του παγκόσμιου πολιτισμού, οφείλεται στις ιστορικές και πολιτισμικές συνθήκες των κοινωνιών που τα παρήγαγαν και όχι σε κάποια εγγενή ανωτερότητα των γλωσσών αυτών ως σημειωτικών συστημάτων (δηλ. στη «σημασιολογική ακρίβεια των συνωνύμων, στο παιχνίδι των μορίων» και σε άλλα τέτοια φαιδρά).
Τέλος, ο ολοφάνερα μαξιμαλιστικός στόχος στο τέλος του προλόγου (να έχουν αποκτήσει οι μαθητές τελειώνοντας το γυμνάσιο μια αρκετά καλή γνώση της αρχαίας γλώσσας) και η ευχή να μπορέσουν κάποτε (συνεχίζοντας μόνοι τους τη μελέτη) να διαβάζουν κείμενα στο πρωτότυπο, είναι καθαρά προσχηματικά. Διαψεύδονται από την ίδια την πραγματικότητα (όσο κι αν το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο απαγορεύει τη διερεύνησή της) τη στιγμή που ακόμα και οι φιλόλογοι προσεγγίζουν τα πρωτότυπα κείμενα μόνο με μια στοίβα λεξικά.
Παρακολουθώντας τις – μάλλον βιαστικές αλλά ειλικρινείς και αποκαλυπτικές – συζητήσεις στο ιστολόγιο, διαπιστώνω την αμφιθυμία πολλών συναδέλφων πάνω στο θέμα. Απογοήτευση από τη μια μεριά για τα αποτελέσματα και τις αξεπέραστες δυσκολίες της διδασκαλίας του μαθήματος στο γυμνάσιο, αλλά και μια εδραιωμένη πεποίθηση από την άλλη πως το πρόβλημα είναι η μέθοδος, τα εγχειρίδια κλπ., πως υπάρχει τρόπος να μάθουν οι μαθητές αρχαία στο γυμνάσιο (ίσως με κάτι σαν παιγνίδι, κάτι πιο ευχάριστο, πιο ελκυστικό κλπ), αλλά δεν τον έχουμε ακόμα ανακαλύψει ή τον στρεβλώνουν οι αγκυλώσεις κάποιων συντηρητικών καρεκλοκένταυρων.

Φοβάμαι πως πριν συζητήσουμε τον τρόπο, θα πρέπει να είμαστε σε θέση να απαντήσουμε πειστικά σ’ αυτή τη μόνιμη και ενοχλητική απορία των μαθητών: «γιατί μαθαίνουμε αρχαία ελληνικά;». Αν είμαστε στοιχειωδώς έντιμοι ως επιστήμονες και ως δάσκαλοι, οφείλουμε να μην το κάνουμε με τον τρόπο του εγχειριδίου της Α΄ γυμνασίου, δηλαδή επιστρατεύοντας ιδεολογήματα και θέσεις επιστημονικά αστήριχτες.
Αν πάλι δεν έχουμε απάντηση στο ερώτημα, θα πρέπει, πριν από οτιδήποτε άλλο, αυτή να αναζητήσουμε πριν μπούμε στην τάξη. Να την αναζητήσουμε διαβάζοντας, συζητώντας, παρακολουθώντας έναν διάλογο που έχει ανοίξει εδώ και δεκαετίες και έχει σωρεύσει αρκετό υλικό. Σε κάθε άλλη περίπτωση κινδυνεύουμε να εκτεθούμε στα μάτια των υποψιασμένων μαθητών είτε δίνοντας απαντήσεις στα όρια της κυνικής χρησιμοθηρίας («γιατί θα σου χρειαστούν στο λύκειο και στις εξετάσεις») είτε στέλνοντάς τους στα χωράφια να ξεθάβουν επιγραφές.

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΆ ( ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΟΓΙΑ Η ΚΑΛΎΤΕΡΗ ΣΟΥ)

Ποιος φοβάται τα μαθηματικά;
Ολες οι επιστήμες βασίζονται στα μαθηματικά. Γνωστό. Τότε γιατί ορισμένοι επιστήμονες «φοβούνται» τη γλώσσα των αριθμών;

Ακόμη και για φτασμένους επιστήμονες, τα μαθηματικά είναι ο εφιάλτης των μαθητικών τους χρόνων που δεν έσβησε ποτέ

 
Οι τακτικοί αναγνώστες του BHMAscience θα έχουν σίγουρα εντοπίσει την εμμονή ορισμένων αρθρογράφων του με τα μαθηματικά. Oχι μόνον μας ελκύουν θέματα που τα αναδεικνύουν αλλά έχουμε κατά καιρούς δηλώσει ότι τα θεωρούμε θεμέλιο και κολοφώνα των επιστημών. Και πώς να μην υποκύπτουμε σε αυτή τη «διαστροφή» όταν διαβάζουμε ειδήσεις όπως η ακόλουθη:
 

Μαθηματικά εναντίον ρύπανσης
Στις 26 Ιουνίου 2012 στο επιστημονικό περιοδικό Inverse Problems δημοσιεύθηκε ότι η εύρεση μιας πηγής μόλυνσης είναι απλά θέμα... μαθηματικών (βλ.http://iopscience.iop.org/0266-5611/28/7/075009). Συγκεκριμένα, με ερέθισμα μεγάλες οικολογικές καταστροφές όπως η διαρροή πετρελαίου από την πλατφόρμα εξόρυξης της BP στον Κόλπο του Μεξικού το 2010, ερευνητές του γαλλικού Université de Technologie de Compiègne έψαξαν να βρουν τον τρόπο μιας πιο άμεσης ανίχνευσης της πηγής τέτοιων διαρροών. Κατέληξαν στο να βρουν έναν μαθηματικό αλγόριθμο που μπορεί να ακολουθεί τα ίχνη μιας ρύπανσης ως την πηγή της. Το μόνο που χρειάζεται είναι να συλλέξει κανείς κάποια δείγματα μολυσμένου νερού (ή αέρα) σε συγκεκριμένες αποστάσεις και να εισαγάγει τα δεδομένα στο αντίστοιχο πρόγραμμα του υπολογιστή. Ο αλγόριθμος παίρνει υπόψη του τη διασπορά, τη σύγκλιση και την αντίδραση και - ακολουθώντας ένα κυκλοφοριακό μοντέλο αντιστροφής πορείας - εντοπίζει τον υπαίτιο.
Οπως δήλωσε ο συγγραφέας της μελέτης, φοιτητής Mike Andrle, δεν ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκαν μαθηματικοί αλγόριθμοι για να λύσουν αυτό το πρόβλημα, αλλά ο συγκεκριμένος αλγόριθμος επιτρέπει την ανίχνευση ακόμη και αν η ρύπανση μετακινείται ή αλλάζει κατεύθυνση. Επίσης, επιτρέπει την προσθήκη παραμέτρων για τις φυσικοχημικές ιδιότητες διαφόρων ρυπαντών, ώστε να είναι αποτελεσματικός σε κάθε περίπτωση. Και ο επιβλέπων καθηγητής του, Abdellatif El-Badia, συμπλήρωσε: «Η επίλυση των αντίστροφων προβλημάτων είναι πολύ σημαντική για την επιστήμη, τη μηχανολογία και την εμβιομηχανική. Το ότι μπορέσαμε να εφαρμόσουμε αυτόν τον αλγόριθμο στο μέγα πρόβλημα της ρύπανσης ήταν πολύ ενδιαφέρον».

Τα μαθηματικά φυγείν αδύνατον;
Στον αντίποδα αυτού του θριάμβου των μαθηματικών είχε εμφανιστεί την προηγουμένη, στις 25 Ιουνίου, στο περιοδικό Proceedings της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (βλ.www.pnas.org/content/early/2012/06/22/ 1205259109.abstract), μελέτη υπό τον τίτλο «Η πυκνή χρήση εξισώσεων δυσχεραίνει την επικοινωνία των βιολόγων». Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό;
Οπως εξήγησαν οι συγγραφείς της μελέτης, δόκτορες Tim Fawcett και Andrew Higginson της Σχολής Βιολογικών Επιστημών του βρετανικού Πανεπιστημίου του Μπρίστολ, οι συνάδελφοί τους αποδείχτηκε ότι αποστρέφονται τις θεωρίες που βρίθουν μαθηματικών λεπτομερειών. Ψάχνοντας επισταμένα τις δημοσιευμένες εργασίες που δεν είχαν τύχει καμίας αναφοράς από συναφείς μεταγενέστερες, εντόπισαν ότι αυτές εμπεριείχαν πολλά μαθηματικά. Το «κούρεμα δημοσιότητας» που υπέστησαν συνεπεία αυτού έφθανε και το 50% λιγότερων ετεροαναφορών από εργασίες που είχαν ελάχιστα ή και καθόλου μαθηματικά.

Παιδικά τραύματα...
Το θέμα δεν είναι πρωτόγνωρο και, μάλιστα, ο ίδιος ο πασίγνωστος φυσικός Stephen Hawking είχε εκφράσει την ανησυχία του για το ότι το έργο του θα παραγνωριζόταν εξαιτίας των πολλών μαθηματικών που χρησιμοποιούσε. Ομως αυτή ήταν η πρώτη φορά που μια μελέτη επιμετρούσε την έκταση του προβλήματος. Μιλώντας σχετικά ο δρ Fawcett είπε: «Το θέμα είναι σημαντικό διότι όλες σχεδόν οι περιοχές επιστημών βασίζονται στη στενή σχέση των μαθηματικών με την πειραματική εργασία. Αν οι νέες θεωρίες παρουσιάζονται σε τρόπο που απωθεί τους λοιπούς επιστήμονες, τότε κανείς δεν θα εκτελεί τα κρίσιμα πειράματα που χρειάζονται για να αποδειχθεί η ορθότητα αυτών των θεωριών. Και κάτι τέτοιο θα σημάνει φραγμό στην επιστημονική πρόοδο».
Οι δύο ερευνητές ρωτήθηκαν τι πίστευαν ότι μπορούσε να γίνει άμεσα για την επούλωση αυτού του μαθηματικογενούς τραύματος. Ο δρ Higginson απάντησε: «Οι επιστήμονες θα ήταν καλό να σκέπτονται εκ προοιμίου και προσεκτικά το πώς θα εμφανίσουν τις μαθηματικές πτυχές της εργασίας τους. Το ιδανικό θα ήταν όχι να πετάξουν τα μαθηματικά στην άκρη, αλλά να προσθέσουν επεξηγηματικό κείμενο που θα καθοδηγεί τον αναγνώστη μέσα από τις υποθέσεις και τις επιπτώσεις της θεωρίας τους». Αμέσως όμως μετά αναγνώρισε ότι μια τέτοια προσέγγιση θα συναντούσε την αντίδραση των εκδοτών επιστημονικών περιοδικών, που μισούν τις πολλές σελίδες.
«Τα κορυφαία επιστημονικά έντυπα προτιμούν τα άρθρα να είναι εξαιρετικά σύντομα και οι πολλές λεπτομέρειες να δημοσιεύονται στη διαδικτυακή έκδοσή τους, ως τεχνικό παράρτημα» πρόσθεσε ο δρ Fawcett. «Ευτυχώς, η μελέτη μάς έδειξε ότι οι εξισώσεις σε ένα παράρτημα δεν έχουν επίπτωση στις ετεροαναφορές (citations, αγγλιστί). Οπότε, αυτή μπορεί να είναι η πιο πρακτική λύση».
Οντως, ακούγεται πρακτική λύση αλλά δεν είναι η πραγματικά μακροπρόθεσμη λύση: Σε έναν κόσμο αυξανόμενης πολυπλοκότητας, τι θα συμβεί αν οι «επιφανέστεροι των επιστημόνων» - οι άνθρωποι που επηρεάζουν περισσότερο τις εξελίξεις - καταλήξουν να είναι εκείνοι που κατέστησαν διεπιστημονικά δημοφιλείς επειδή ακριβώς δεν... χαμπάριαζαν από μαθηματικά; Ισως σας ακούγεται ακραίο, όμως σε μια χώρα όπου πρυτάνεις δεν ψηφίζονται οι αξιότεροι αλλά οι δημοφιλέστεροι μεταξύ των φοιτητών και των πολιτικών, δεν θα έπρεπε.

Η γλώσσα του Σύμπαντος
Κατά την άποψη ημών των... κολλημένων στο «ουδείς αγεωμέτρητος εισίτω» του Πυθαγόρα και της Ακαδημίας Πλάτωνος, το έλλειμμα μαθηματικής παιδείας δεν αντιμετωπίζεται με μπαλώματα. Τα μαθηματικά δεν είναι γλωσσικό ιδίωμα των «φυτών». Είναι η γλώσσα δόμησης του Σύμπαντος, η γλώσσα των νόμων της Φύσης. Ακόμη κι αν ξεχάσουμε ότι και η γλώσσα μας - η Ελληνική - έχει ως αλφάβητό της μία σειρά αριθμών, δεν μπορούμε να διανοηθούμε μια κοινωνία του μέλλοντος όπου οι μόνοι ικανοί να επικοινωνούν μαθηματικά θα είναι τα ρομπότ!
Η εναντίωσή μας σε έναν τέτοιο συρμό μπορεί να εκδηλώνεται «δι' ασήμαντον αφορμήν», αλλά θαρρούμε ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία ειδικά για τη χώρα μας: η μαθηματική σκέψη είναι ασπίδα λογικής, φραγμός του παραλόγου και βατήρας εκτίναξης του πολιτισμού. Το να σταματήσουμε την παραγνώρισή της και να αποδυθούμε στη βέλτιστη καλλιέργειά της είναι ίσως το καλύτερο που μας μένει να κάνουμε για τις αμέσως επόμενες γενιές. Ας μην τις θάψουμε στο «παράρτημα» της Ιστορίας.

ΤΑ ΠΟΛΥ ΣΤΕΝΑ ΤΖΙΝ ΕΠΙΚΊΝΔΥΝΑ ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΎΡΑ

Τα τζιν αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της γκαρνταρόμπας αναρίθμητων νέων και λιγότερο νέων. Όσοι όμως προτιμούν αυτά που «αγκαλιάζουν» σφιχτά το σώμα, κινδυνεύουν να υποστούν σοβαρές νευρολογικές βλάβες, προειδοποιεί μία αμερικανίδα ειδικός.
Όπως λέει, έχει δει αρκετούς ασθενείς με παραισθητική μηραλγία, η οποία οφείλεται στο ότι τα παντελόνιά τους ήταν υπερβολικά στενά για την υγεία τους.
Η διαταραχή αυτή προκαλεί αισθήματα μουδιάσματος, «μυρμηγκιάσματος» και πόνου στους μηρούς και οφείλεται στην συμπίεση ενός νεύρου, που λέγεται έξω μηροδερματικό, στην περιοχή χαμηλά στην κοιλιά (βουβωνική περιοχή), εξήγησε η μικροχειρουργός-ουρολόγος δρ Κάρεν Μπόυλ, από το Ιατρικό Κέντρο Greater Baltimore, στο Μέριλαντ.
Εκτός από τα πολύ σφιχτά παντελόνια, άλλες συνήθεις αιτίες του προβλήματος είναι η παχυσαρκία και η εγκυμοσύνη.
Όπως επισήμανε η δρ Μπόυλ, τα συμπτώματα επιδεινώνει στις γυναίκες η συνήθεια να φορούν στενά τζιν με ψηλοτάκουνα παπούτσια, ώστε να φαίνονται πιο ψηλά τα πόδια τους. Και αυτό, διότι η κλίση που παίρνει η λεκάνη τους όταν προσπαθούν να ισορροπήσουν στα ύψη, αυξάνει την πίεση στο συγκεκριμένο νεύρο.
Η δρ Μπόυλ πρόσθεσε ότι μία από τις ασθενείς της περιέγραψε τα συμπτώματά της σαν «αίσθηση κυματισμού» ψηλά στα πόδια της, η οποία την έκανε να νιώθει αδυναμία.
Αν και η παραισθητική μηραλγία λόγω των στενών παντελονιών είναι σχετικά άγνωστη στο ευρύ κοινό, υπάρχουν αναφορές γι’ αυτήν στην ιατρική βιβλιογραφία.

 
Το 2003, λ.χ., ο Μάλβιντερ Σ. Πάρμαρ, ιατρικός διευθυντής του Τμήματος Εσωτερικής Παθολογίας στο Νοσοκομείο Timmins, στο Οντάριο του Καναδά, περιέγραψε τρία περιστατικά στην «Επιθεώρηση της Καναδικής Ιατρικής Εταιρείας» (CMAJ).
Και οι τρεις ασθενείς ήταν υπέρβαρες γυναίκες, οι οποίες καθημερινά φορούσαν στενά, χαμηλοκάβαλα παντελόνια το τελευταίο 6μηνο έως 8μηνο.
Και οι τρεις εκδήλωσαν αισθήματα «μηρμυγκιάσματος» ή μουδιάσματος στους μηρούς, ενώ η μία είχε φτάσει στο σημείο να ανησυχεί ότι έχει σκλήρυνση κατά πλάκας.
Τα καλά νέα είναι πως τα συμπτώματά τους υποχώρησαν, έπειτα από έξι εβδομάδες πλήρους αποφυγής των αγαπημένων τους παντελονιών και της χρήσης άνετων ρούχων.
Η δρ Μπόυλ συνιστά στους λάτρεις της μόδας που έχουν συμπτώματα σαν τα προαναφερθέντα, να αλλάξουν τα στενά τζιν τους με πιο άνετα ή έστω να φορούν στενά τζιν με ελαστίνη ή λύκρα, ούτως ώστε να τους πιέζουν λιγότερο χαμηλά στην κοιλιά.
Προειδοποίησε ακόμη πως εάν οι ασθενείς αυτοί επιλέξουν να αγνοήσουν τα προειδοποιητικά συμπτώματα, μπορεί να καταλήξουν με μόνιμη βλάβη του νεύρου.
Δεν είναι η πρώτη φορά που τα στενά παντελόνια ενοχοποιούνται για προβλήματα υγείας.
Είναι καλά τεκμηριωμένο ότι οι νεαροί άντρες που θέλουν να «κολλάνε» πάνω τους, διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο υπερθέρμανσης των όρχεων και μείωσης της παραγωγής των σπερματοζωαρίων, που με τη σειρά της μπορεί να σημαίνει υπογονιμότητα.Τα πολύ στενά παντελόνια αυξάνουν επίσης τις πιθανότητες εκδηλώσεως δερματικού εξανθήματος
Πηγή FLASHNEWS

Παρουσιάζεται το νέο iPhone

Τα αποκαλυπτήρια του πολυαναμενόμενου smartphone αναμένεται να πραγματοποιηθούν σημερα Τετάρτη


«Έχει σχεδόν φτάσει» το iPhone 5 καθώς, όπως φαίνεται και στην πρόσκληση της Apple, παρουσιάζεται στο Σαν Φρανσίσκο σήμερα, 12 Σεπτεμβρίου
Σε λίγες ώρες η αγωνία παίρνει τέλος: ο αμερικανικός κολοσσός Apple, στις 10 π.μ. ώρα Αμερικής και 8 μ.μ. ώρα Ελλάδος, αναμένεται να προχωρήσει στην παρουσίαση του πολυαναμενόμενου διαδόχου της «αυτοκρατορίας» των smartphones της.
Το iPhone 5, όπως πολύ πιθανόν θα ονομάζεται η νέα συσκευή, έχει εδώ και μήνες μαγνητίσει το ενδιαφέρον του Τύπου, με τις φήμες γύρω από νέα, ακόμη πιο προηγμένα χαρακτηριστικά του να οργιάζουν.
Απανταχού λάτρεις του «δαγκωμένου μήλου» έχουν στρέψει τις τελευταίες ημέρες το βλέμμα τους προς το μπάνερ που ανήρτησε η εταιρεία στην πρόσοψη του Κέντρου Τεχνών Γιέρμπα Μπουένα, στο Σαν Φρανσίσκο - όπου και θα πραγματοποιηθεί η παρουσίαση της Apple – προς αναζήτηση κωδικοποιημένων μηνυμάτων.



Πολλοί υποστηρίζουν ότι οι κάθετες γραμμές του γιγάντιου μπάνερ, ενδεχομένως να υποδηλώνουν το μεγαλύτερο μέγεθος της οθόνης ή της ίδιας της συσκευής. Άλλοι πάλι δίνουν έμφαση στα εναλλασσόμενα χρώματα, τα οποία πιστεύουν ότι προέρχονται από το «τέντωμα» των εικονιδίων του iOS – Game Center, iTunes, Music, AppStore.

«Λίφτινγκ» στην εμφάνιση

Σύμφωνα με τις επικρατέστερες φήμες, το νέο «έξυπνο» κινητό ίσως να διαθέτει οθόνη 4 ιντσών, συγκριτικά με την 3,5 ιντσών οθόνη του iPhone 4S. Η πολυαναμενόμενη συσκευή της Apple πολύ πιθανόν να είναι φτιαγμένη από «υγρό μέταλλο» με εντυπωσιακές ιδιότητες.
Η συγκεκριμένη πληροφορία είχε διαρρεύσει πριν από λίγους μήνες από το κορεατικό πρακτορείο ειδήσεων IT News, το οποίο είχε τότε υποστηρίξει ότι πρόκειται για ένα κράμα τιτανίου, νικελίου, χαλκού, ζιρκονίου και άλλων μετάλλων το οποίο είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό και όπου τοποθετείται χαρίζει μια λεία, «γυάλινη» αίσθηση. Το ειδησεογραφικό πρακτορείο είχε επίσης αναφερθεί στην εταιρεία Liquidmetal με την οποία, σύμφωνα με πληροφορίες του, είχε έρθει σε συνεργασία η Apple για την ανάπτυξη του νέου smartphone.



Θα είναι άραγε μεγαλύτερη σε μέγεθος η νέα συσκευή της Apple;

Ασφάλεια στα… δάκτυλα

Άλλο ένα χαρακτηριστικό το οποίο φαίνεται να «κουβαλά» το νέο iPhone είναι το βιομετρικό σύστημα ασφαλείας. Στη θέση της υπάρχουσας επιλογής εισαγωγής ενός κωδικού τεσσάρων ψηφίων, ο χρήστης, σύμφωνα με φήμες, ενδεχομένως να μπορεί να ξεκλειδώσει το κινητό του κατόπιν σάρωσης των δακτυλικών του αποτυπωμάτων ή του προσώπου του με τη βοήθεια της εμπρόσθιας κάμερας.



Κινητό-«αστακός» το iPhone 5;

Γύρω στα τέλη Ιουλίου, πάντως, ακούστηκε ότι ο αμερικανικός κολοσσός προχώρησε στην αγορά της εταιρείας ανάπτυξης βιομετρικών εφαρμογών AuthenTec προς 356 εκ. δολάρια (δηλ. περίπου 282 εκ. ευρώ). Τα βιομετρικά συστήματα ασφαλείας της συγκεκριμένης εταιρείας άλλωστε χρησιμοποιούνται ήδη από μεγάλα ονόματα στον χώρο της τεχνολογίας που τα έχουν ενσωματώσει σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές ή κινητά τηλέφωνα, όπως π.χ. οι εταιρείες Samsung, Fujitsu, Microsoft, Lenovo, IBM, Toshiba, HP κ.α.
Σαρώστε και… πληρώστε

Η τεχνολογία NFC (Near Field Communication), γνωστή και ως επικοινωνία κοντινού πεδίου, σύμφωνα με κάποιες φήμες, ίσως αποτελεί άλλον έναν «άσσο στο μανίκι» της Apple. Οι hi-tech γλώσσες υποστηρίζουν ότι κάτι τέτοιο θα μετέτρεπε το νέο iPhone σε ένα ηλεκτρονικό «πορτοφόλι», επιτρέποντας αγορές και οικονομικές συναλλαγές με ένα άγγιγμα.
Ωστόσο ορισμένα blogs έσπευσαν να απορρίψουν τη συγκεκριμένη πιθανότητα σε περίπτωση που η συσκευή διαθέτει μεταλλική «πλάτη» και διατηρήσει τις ίδιες διαστάσεις.
Οι εικασίες πολλές, το σίγουρο είναι ότι σε λίγες ώρες το σύννεφο μυστηρίου που καλύπτει το νέο iPhone θα διαλυθεί με τα αποκαλυπτήριά του…

Τι σας έλειψε??????????? καλή σχολική χρονιά

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, γύρω στις αρχές του Σεπτέμβρη, συμβαίνει το ίδιο -για άλλους ευχάριστο και για άλλους τραγικό- γεγονός. Ποιό θα μπορούσε να είναι αυτό; Η επιστροφή στα θρανία!!!
Για τους περισσότερους από εμάς η μεγάλη αλλαγή από την ξάπλα στη θάλασσα με το παγωτό στο χέρι... στο πολύ πρωινό ξύπνημα και τα πολύωρα μαθήματα, είναι πάρα πολύ δύσκολη.

Ίσως θα ήταν καλό λοιπόν να δούμε πως θα επαναφέρουμε τον εαυτό μας από κατάσταση διακοπών σε ετοιμότητα για το σχολείο. Πιο κάτω θα βρείτε κάποια σημεία που ίσως ακούγονται υπερβολικά απλά, αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω από προσωπική εμπειρία ότι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ!
Ας ξεκινήσουμε από το πρωινό ξύπνημα, ένα κοινό βάσανο... Τι θα μπορούσε να μας βοηθήσει το πρωί να ξυπνήσουμε και να μας δώσει την ενέργεια για να κρατήσουμε ανοικτά τα μάτια και τα αυτιά μας σε όλα τα μαθήματα της ημέρας; Το βρήκατε! Είναι το πρόγευμα.
Μπορεί βέβαια να το έχετε ακούσει χιλιάδες φορές και να μην το λαμβάνετε και τόσο υπόψη αλλά σας προκαλώ να το δοκιμάσετε! Ένα καλό πρόγευμα κάθε πρωί σας δίνει την ενέργεια όχι μόνο να ξυπνήσετε αλλά και να συμμετέχετε καλύτερα στο σχολείο και να βρίσκεστε σε εγρήγορση.
Ένα άλλο σημείο που σίγουρα θα έχετε ξανακούσει εκατοντάδες χιλιάδες φορές και μάλλον θα με μισήσετε που θα το αναφέρω είναι... ο ύπνος! Και όμως επιμένω... ένας καλός ύπνος κάνει θαύματα!
Έχουν γίνει πολλές έρευνες οι οποίες αποδεικνύουν πως τα παιδιά και οι έφηβοι χρειάζονται τουλάχιστον 8 ώρες ύπνου για να έχουν την μεγαλύτερη δυνατή απόδοση κατά την διάρκεια της ημέρας.
Το πιο απλό παράδειγμα είναι οι ώρες που κοιμόσασταν το καλοκαίρι. Σίγουρα οι περισσότεροι από εσάς κοιμόσασταν αρκετά αργά τα βράδια του καλοκαιριού. Και σίγουρα ξυπνούσατε κιόλας πολύ αργά τα πρωινά του καλοκαιριού, σωστά; Γιατί δεν ξυπνούσατε νωρίς; Επειδή πολύ απλά χρειαζόσασταν τις ώρες ύπνου!
Σας προκαλώ και πάλι να το δοκιμάσετε, κανονίστε την ώρα που θα πηγαίνετε για ύπνο ανάλογα με την ώρα που πρέπει να ξυπνήσετε έτσι ώστε να έχετε τουλάχιστον 8 ώρες ύπνου. Θα δείτε πως σύντομα θα εξαφανιστεί η ξαφνική νύστα την ώρα που ο καθηγητής προσπαθεί να σας εξηγήσει τον 3ο νόμο του Μέντελ στα μπιζέλια!

Μια πολύ καλή συμβουλή είναι να προσέχετε όσο περισσότερο μπορείτε κατά την διάρκεια του μαθήματος. Αυτό και πάλι ακούγεται πολύ δύσκολο αφού και ο καλύτερος μαθητής αποσπάται έστω και για ένα μικρό διάστημα από το μάθημα αλλά είναι πολύ χρήσιμο.
Ακούγοντας προσεκτικά και παίρνοντας σημειώσεις την ώρα που τα εξηγεί ο καθηγητής γλιτώνετε αρκετό χρόνο το απόγευμα και πριν από κάποιο διαγώνισμα. Ακούγοντας τα στην τάξη, έχουν ήδη πάρει κάποια θέση στο μυαλουδάκι σας και με τις σημειώσεις μπορείτε εύκολα να κάνετε μια επανάληψη και δεν πρέπει να τα μάθετε όλα μέσα από το βιβλίο μόνοι σας. (Διαβάστε περισσότερα για την "Κατ' οίκον εργασία" εδώ!)

Το επόμενο σημείο: ο ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ! Δεν υπάρχει απολύτως τίποτε πιο σημαντικό στη ζωή μας σαν μαθητές από τον προγραμματισμό. Αγοράστε ή φτιάξτε ένα δικό σας ημερολόγιο και γράφετε το κάθε διαγώνισμα και την κάθε εργασία που πρέπει να παραδώσετε στην προκαθορισμένη ημερομηνία.
Έτσι θα έχετε μια γενική εικόνα αυτών που πρέπει να κάνετε, θα μπορείτε να βάζετε τις προτεραιότητες σας και σίγουρα δεν θα σας τύχει να ανακαλύψετε πως έχετε ένα προειδοποιημένο διαγώνισμα γεωμετρίας την ώρα που... μοιράζει ο καθηγητής τα διαγωνίσματα!

Φτάσαμε σχεδόν στο τέλος, αντέξετε ακόμη μια μικρούλα συμβουλή για καλύτερη αρχή...

Όταν λείπουμε από το σχολείο, είτε είμαστε άρρωστοι, είτε το παίζουμε άρρωστοι, δεν είναι καθόλου προς το συμφέρον μας αφού ναι μεν γλιτώνουμε τα μαθήματα μιας ημέρας αλλά την επόμενη αναγκαζόμαστε να κάνουμε τα μαθήματα 2 ημερών!
Γι' αυτό φροντίστε να λείπετε όσο λιγότερο μπορείτε από το σχολείο (για να μην πρέπει να κάνετε διπλάσια δουλειά αργότερα, όχι τίποτα άλλο) κι αν όντως είστε άρρωστοι και δεν μπορείτε με καμία ανθρώπινη δύναμη να πάτε, φροντίστε να μιλήσετε με κάποιο συμμαθητή σας ώστε να κάνετε την κατ' οίκον εργασία της ημέρας.
Αυτά για την ώρα παιδιά, πιστεύω πως μ' αυτές τις λίγες συμβουλές η σχολική χρονιά μπορεί να γίνει πολύ πιο εύκολη για σας.

ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ και
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Η σύγχρονη ποπ επαναλαμβάνεται σε υψηλή ένταση

Τα νέα τραγούδια του είδους είναι πιο θορυβώδη και μοιάζουν πολύ μεταξύ τους

Θορυβώδη και πανομοιότυπα τα τραγούδια της σύγχρονης ποπ
Ομάδα ισπανών επιστημόνων χρησιμοποίησε αλγορίθμους για να μελετήσει την ποπ μουσική. Οι ερευνητές ανέλυσαν τα ποπ τραγούδια από τη δεκαετία του 1950 μέχρι σήμερα. Όπως υποστηρίζουν, τα σύγχρονα ποπ τραγούδια είναι πιο θορυβώδη και όλα μοιάζουν μεταξύ τους

Η ανάλυση
Επιστήμονες του Εθνικού Συμβουλίου Ερευνας της Ισπανίας χρησιμοποίησαν πολύπλοκους αλγορίθμους για να αναλύσουν τη βάση δεδομένων Million Song Dataset, ένα σύστημα που μετατρέπει τη μουσική και τους στίχους ενός τραγουδιού σε δεδομένα. Οι ερευνητές ανέλυσαν τραγούδια της ποπ από το 1955 μέχρι και το 2010. Διαπίστωσαν ότι τα σημερινά τραγούδια έχουν υψηλότερη ένταση στον ήχο τους ενώ επίσης οι δημιουργοί τους χρησιμοποιούν τις ίδιες μουσικές «συνταγές» με αποτέλεσμα να είναι σχεδόν πανομοιότυπα.«Η ανάλυση που κάναμε δείχνει ότι υπάρχει ομογενοποίηση στη μουσική έκφραση. Από τη δεκαετία του 1950 περιορίζεται σταθερά η ποικιλία στη σύνθεση των ποπ τραγουδιών, σε ό,τι αφορά δηλαδή τα όργανα που χρησιμοποιούνται, τις μελωδίες κ.λ.π. Στα σύγχρονα ποπ τραγούδια χρησιμοποιούνται λίγα και συγκεκριμένα όργανα τα οποία “παίζουν” κατά βάση στον ίδιο ρυθμό. Επίσης η σημερινή τάση στην παραγωγή της ποπ μουσικής είναι να γράφονται τα τραγούδια στο στούντιο με μια μέθοδο η οποία τα κάνει να ακούγονται πολύ πιο δυνατά στο ραδιόφωνο ή στις διάφορες συσκευές αναπαραγωγής οπτικοακουστικού υλικού από ό,τι τα άλλα τραγούδια χωρίς ο ακροατής να έχει μεταβάλει την ένταση του ήχου» δηλώνει ο Ζοάν Σέρα, ειδικός στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης που είναι μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Πιο υγιείς όσοι ζουν κοντά στη θάλασσα

Ασκούνται περισσότερο και έχουν χαμηλότερα επίπεδα στρες συγκριτικά με άλλους

Ευεργετικά οφέλη για την σωματική και την ψυχική υγεία προσφέρει η θάλασσα σύμφωνα με τους βρετανούς επιστήμονες
«Βάλσαμο» για την ψυχή και το σώμα είναι το απέραντο γαλάζιο και οι επιστήμονες το επιβεβαιώνουν. Νέα μελέτη του Ευρωπαϊκού Κέντρου για το Περιβάλλον και την Ανθρώπινη Υγεία του Πανεπιστημίου του Έξετερ έδειξε ότι όσοι ζουν σε παραθαλάσσιες περιοχές είναι πιο υγιείς συγκριτικά με όσους μένουν στην ενδοχώρα.



Για «σιδερένια» υγεία… παραλία!
Μελετώντας δεδομένα που προέκυψαν από την απογραφή του πληθυσμού της Βρετανίας του 2001, οι ερευνητές εξέτασαν το μερίδιο των πολιτών που αξιολογούσαν την υγεία τους ως «καλή» λαμβάνοντας υπόψη την περιοχή διαμονής τους. Ακόμη, έλαβαν υπόψη τους παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο και το κοινωνικό-οικονομικό υπόβαθρο των πολιτών.
Διαπίστωσαν λοιπόν, ότι κατά μέσο όρο, οι πολίτες που ζούσαν κοντά στη θάλασσα είχαν καλύτερα επίπεδα υγείας συγκριτικά με όσους ζούσαν στην ενδοχώρα. Μάλιστα ο συσχετισμός καλής υγείας-θάλασσας εμφανιζόταν εντονότερος σε οικονομικά υποβαθμισμένες κοινότητες.



Η θάλασσα «πνίγει» το στρες

Προηγούμενες μελέτες είχαν επίσης δείξει ότι το παραθαλάσσιο περιβάλλον προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες σωματικής άσκησης στους κατοίκους, συγκριτικά με άλλες περιοχές, ενώ παράλληλα η θάλασσα παίζει τον ρόλο αγχολυτικού ρίχνοντας τα επίπεδα του στρες.
Πρόσφατη έρευνα μάλιστα, των ειδικών του Πανεπιστημίου του Έξετερ και της δημόσιας περιβαλλοντικής αρχής Natural England, είχε δείξει ότι μετά από την επίσκεψη παραλιακών περιοχών οι εθελοντές δήλωναν ότι αισθάνονταν πιο ήρεμοι, χαλαροί και ανανεωμένοι σε σχέση με μια επίσκεψη στο κέντρο της πόλης.
Οι βρετανοί επιστήμονες αποδίδουν τα καλύτερα επίπεδα υγείας όσων ζουν στα παράλια, στη «μαγική» της ιδιότητα της θάλασσας να «πνίγει» το στρες.
«Γνωρίζουμε ότι ο κόσμος γενικά περνάει πολύ καλά όταν πηγαίνει στην παραλία, όμως επιστημονικά υπάρχουν πολύ λίγες ενδείξεις γύρω από τον τρόπο με τον οποίο συγκεκριμένες ασχολίες μπορούν να επηρεάσουν την υγεία και την ευημερία μας» εξηγεί ο κύριος συγγραφέας της μελέτης δρ Μπεν Γουίλερ.
«Αναλύοντας δεδομένα που αφορούν όλο τον πληθυσμό της χώρας, η μελέτη μας έδειξε ότι υπάρχει μια θετική επίδραση της θάλασσας στην υγεία, χωρίς όμως να καθορίζει την αιτία. Για τον λόγο αυτόν, χρειάζεται περαιτέρω - και πιο εκλεπτυσμένη σε επόμενη φάση -έρευνα προκειμένου να αποκαλυφθούν οι λόγοι της “θαυματουργής” αυτής δράσης» καταλήγει ο ειδικός.

Πέντε «παγίδες» για ψεύτες

Το ένοχο βλέμμα δεν αποτελεί απόδειξη σύμφωνα με νέα μελέτη

Η γλώσσα του σώματος - και όχι των ματιών - αποκαλύπτει τους ψεύτες, σύμφωνα με σκωτσέζους επιστήμονες
Τα μάτια δεν προδίδουν τον ψεύτη, υποστηρίζουν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, στη Σκωτία, καταρρίπτοντας έτσι ένα «ενοχοποιητικό» στοιχείο που εδώ και δεκαετίες καθόριζε τα συμπεράσματα ειδικών, αρχών ή ακόμη και συντρόφων.
Δοκιμές που πραγματοποίησαν οι ειδικοί με τη βοήθεια βίντεο, έδειξαν ότι οι κινήσεις των ματιών δεν αποκαλύπτουν τίποτε σχετικό με το αν κάποιος λέει την αλήθεια ή όχι. Εντόπισαν ωστόσο πέντε άλλα σημεία τα οποία θα μπορούσαν να αποκαλύψουν έναν μικρό (ή μεγάλο) Πινόκιο.

Η αλήθεια δεν καθρεφτίζεται στα μάτια
Μέχρι σήμερα, αρκετοί ψυχολόγοι ήταν της άποψης ότι όταν ένας δεξιόχειρας κοιτάζει στα δεξιά του συνομιλητή του, τότε κατά πάσα πιθανότητα ψεύδεται. Αντίθετα, θεωρούσαν ότι η στροφή του βλέμματος προς τα αριστερά υποδηλώνει ειλικρίνεια.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Ρίτσαρντ Γουάιζμαν και την ομάδα του όμως, κάτι τέτοιο δεν ισχύει.
«Ένα μεγάλο ποσοστό του κόσμου πιστεύει ότι συγκεκριμένες κινήσεις των ματιών υποδηλώνουν ψεύδος και οι πεποιθήσεις αυτές διδάσκονται ακόμα και σε εκπαιδευτικά μαθήματα για επαγγελματίες» εξηγεί η δρ Καρολάιν Γουάτ, μια εκ των συγγραφέων της μελέτης.
«Η μελέτη μας δεν υποστηρίζει την ιδέα αυτή, αλλά αντίθετα υποστηρίζει ότι είναι καιρός να εγκαταληφθεί η συγκεκριμένη μέθοδος ανίχνευσης ψεύδους» προσθέτει η ίδια.



Πέντε… «σημεία και τέρατα»
Ιδού λοιπόν πέντε τρόποι που αντιπροτείνουν οι ειδικοί, ως σημάδια που θα μπορούσαν να προδώσουν έναν καλό ψεύτη:

1. Λιγότερα «εγώ»

Οι ψεύτες τείνουν να επινοούν ιστορίες που δεν συνέβησαν ποτέ, με αποτέλεσμα να περιορίζουν τον αριθμό των αναφορών στο πρόσωπό τους.

2. «Φρένο» στην κίνηση
Η διαδικασία του να λέει κάποιος ψέματα δεν είναι εύκολη υπόθεση, οπότε συνήθως οι ψεύτες τείνουν να μην κινούνται για να μπορούν να συγκεντρωθούν και να πλάσουν την ιστορία τους.

3. Δισταγμός

Οι ψεύτες παρουσιάζουν έναν δισταγμό στην ροή του λόγου τους, συγκριτικά με τα ειλικρινή άτομα.

4. Ξαφνικές παύσεις

Οι ψεύτες συχνά προετοιμάζουν τις απαντήσεις τους. Όταν λοιπόν δεχθούν μια αναπάντεχη ερώτηση σταματούν ξαφνικά για να σκεφτούν προτού απαντήσουν.

5. Χαϊδεύοντας το στόμα, τα μαλλιά

Οι ψεύτες τείνουν να αγγίζουν την περιοχή γύρω από το στόμα τους ή να παίζουν με τα μαλλιά τους πιο συχνά σε σχέση με τα ειλικρινή άτομα.

Το Facebook εκτρέφει το άγχος

πτώση της αυτοπεποίθησης και αίσθημα ανεπάρκειας δηλώνουν οι χρήστες
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook μπορούν να προκαλέσουν άγχος, τσακωμούς και ανασφάλεια στην... πραγματική ζωή


Οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook και το Twitter «γεννούν» άγχος και κάνουν τους χρήστες να αισθάνονται ανεπαρκείς. Τον κώδωνα του κινδύνου για τη νέα μόδα της on-line ζωής μας κρούουν ειδικοί της Σχολής Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Σάλφορντ στο Μάντσεστερ της Βρετανίας μετά από δημοσκόπηση σε 298 χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης η οποία έγινε για λογαριασμό του κοινωφελούς ιδρύματος Anxiety UK.

Αλλαγή συμπεριφοράς προς το χειρότερο
Από την ανάλυση των στοιχείων προέκυψε ότι περισσότεροι από τους μισούς χρήστες (53%) δήλωσαν ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης άλλαξαν τη συμπεριφορά τους – και από αυτούς τους χρήστες το 51% ανέφερε ότι η αλλαγή ήταν προς το χειρότερο.
Η πιο συχνή αναφορά των χρηστών στους οποίους τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχαν αρνητική επίδραση ήταν ότι εμφάνισαν κατακόρυφη πτώση της αυτοπεποίθησής τους όταν συνέκριναν τις δικές τους πράξεις και επιτυχίες με εκείνες των on line φίλων τους.
Τα δύο τρίτα των χρηστών είπαν επίσης ότι έβρισκαν πολύ δύσκολο το να χαλαρώσουν πλήρως ή το να κοιμηθούν όταν είχαν προηγουμένως ασχοληθεί επί αρκετή ώρα με το Facebook ή το Twitter.
Παράλληλα, το 25% των ατόμων που συμμετείχαν στη δημοσκόπηση ανέφερε ότι εμφάνισε προβλήματα στη σχέση του με τον σύντροφο ή τους συνεργάτες του εάν προηγουμένως είχε έλθει σε διαδικτυακή αντιπαράθεση μαζί τους.

Η εθιστική δύναμη του Διαδικτύου

H δημοσκόπηση αποκάλυψε επίσης την εθιστική δύναμη του Διαδικτύου καθώς το 55% των ατόμων που συμμετείχαν σε αυτή δήλωσε ότι αισθανόταν «άγχος» όταν δεν είχε πρόσβαση στον λογαριασμό του στο Facebook ή στα mail του.

Συγχρόνως ποσοστό μεγαλύτερο του 60% των χρηστών ανέφερε ότι προκειμένου να έχει ένα διάλειμμα από την on line καθημερινότητά του έπρεπε να πατήσει το κουμπί off στις συσκευές – ήταν αδύνατον στους περισσότερους να αγνοήσουν τους on line πειρασμούς όταν οι συσκευές ήταν ανοιχτές.σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης η διεθύνουσα σύμβουλος της οργάνωσης Anxiety UK Νίκι Λιντμπέτερ σημείωσε ότι «αν κάποιο άτομο έχει προδιάθεση για άγχος οι πιέσεις που δέχεται από την τεχνολογία λειτουργούν ως αφορμή που ‘πυροδοτεί’ ανασφάλεια και στρες». Η κυρία Λιντμπέτερ δήλωσε επίσης ότι έμεινε έκπληκτη από το πόσο μεγάλο ποσοστό των χρηστών μέσων κοινωνικής δικτύωσης που συμμετείχαν στη δημοσκόπηση ανέφερε ότι μπορούσε να κάνει διάλειμμα από τη δικτυακή ζωή του μόνο αν έκλεινε τη συσκευή που τον συνδέει με τον on line κόσμο.«Ηταν αδύνατον για τα άτομα αυτά απλώς να αγνοήσουν το έξυπνο κινητό τους ή τον υπολογιστή τους».

Στερητικά συμπτώματα

Σημειώνεται ότι πέρυσι μια διεθνής μελέτη αποκάλυψε πώς το κλείσιμο της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου, του κινητού ή του Ιντερνετ προκαλεί σε κάποια άτομα συμπτώματα στέρησης αντίστοιχα με εκείνα που παρουσιάζει ένα άτομο εθισμένο στο τσιγάρο το οποίο προσπαθεί να κόψει την κακή του συνήθεια.
Επιστήμονες ζήτησαν από εθελοντές σε 12 πανεπιστήμια ανά τον κόσμο να αποφύγουν τη χρήση υπολογιστή, κινητού, iPod, τηλεόρασης και ραδιοφώνου επί 24 ώρες. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πλειονότητα των εθελοντών δεν ήταν σε θέση να απέχει ούτε καν για ένα 24ωρο από την «ηλεκτρονική» ζωή του.

Οι καβγάδες κάνουν καλό – στους εφήβους

Τους βοηθούν αργότερα στη ζωή τους και αναπτύσσουν τις αντιστάσεις τους στα ναρκωτικά και στο αλκοόλ

Οι καβγάδες και οι αντιπαραθέσεις με τους γονείς αναπτύσσουν τις αντιστάσεις των εφήβων απέναντι στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά σύμφωνα με μελέτηΤο παιδί σας βρίσκεται στην εφηβεία και αναρωτιέστε πώς μπορείτε να του δώσετε εφόδια για να τα βγάλει καλύτερα πέρα στη ζωή του όταν ενηλικιωθεί; Ισως θα ήταν καλό να αρχίσετε τους καβγάδες.Ακούγεται ανορθόδοξο, όμως αυτό προκύπτει από νέα μελέτη η οποία διαπίστωσε ότι οι έφηβοι που καυγαδίζουν με τους γονείς τους αντεπεξέρχονται καλύτερα στις πιέσεις που δέχονται από τους συνομηλίκους τους και είναι λιγότερο πιθανό να μπλέξουν με το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά.

Η μαχητικότητα βγαίνει σε καλό
Οι έφηβοι που φέρνουν αντιρρήσεις και αντιδρούν μπαίνοντας σε λεκτικές διαμάχες με τους γονείς τους τα καταφέρνουν καλύτερα ως ενήλικες από ό,τι εκείνοι που είναι πιο υποχωρητικοί και συγκαταβατικοί, υποστηρίζουν ερευνητές του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια οι οποίοι μελέτησαν 150 δεκατριάχρονους επί μια τριετία.Στο πρώτο στάδιο της μελέτης οι επιστήμονες παρατήρησαν και κατέγραψαν ηχητικά και σε βίντεο τους εφήβους κατά τη διάρκεια συγκρούσεων με τις μητέρες τους, ενώ παράλληλα τους πήραν και συνεντεύξεις Υστερα από τρία χρόνια εξέτασαν και πάλι με ερωτηματολόγιο τα 16χρονα πλέον παιδιά για να διερευνήσουν πώς ήταν η ζωή τους καθώς και η σχέση τους με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.Είδαν ότι εκείνα τα οποία εμφανίζονταν πιο μαχητικά, επεδείκνυαν αυτοπεποίθηση και χρησιμοποιούσαν λογικά επιχειρήματα για να υποστηρίξουν την άποψή τους στις αντιπαραθέσεις με τους γονείς τους αντιμετώπιζαν καλύτερα τις πιέσεις από τους συνομηλίκους τους και είχαν μεγαλύτερη διαπραγματευτική ικανότητα. Επίσης είχαν περισσότερες πιθανότητες να αντισταθούν στο αλκοόλ και στα ναρκωτικά.

Ανάπτυξη αντιστάσεων
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η σχέση ανάμεσα στην ικανότητα ενός εφήβου να φέρνει αντιρρήσεις και να καβγαδίζει και στην ικανότητά του να αντιστέκεται στις πιέσεις από τους συνομηλίκους του είναι «εκπληκτικά στενή».
«Φαίνεται ότι τα όσα συμβαίνουν μέσα στην οικογένεια αποτελούν ένα “πεδίο προπόνησης” για το πώς θα χειριστούν τις διαπραγματεύσεις και τις συναλλαγές τους με τους άλλους»τόνισε ο Τζόζεφ Αλεν, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια και κύριος συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Child Development».Από την πλευρά της η Τζοάνα Τσάνγκο, κλινική ψυχολόγος που εργάστηκε επίσης στη μελέτη, δήλωσε ότι αν και ακούγεται παράξενο το να συστήσει κάποιος στους γονείς να αρχίσουν να μπαίνουν σε καβγάδες με τα παιδιά τους που βρίσκονται στην εφηβεία, αυτή είναι μια σκέψη την οποία αξίζει τον κόπο να εξετάσουν.
Η μελέτη τονίζει πάντως ότι κατά τη διάρκεια των αντιπαραθέσεων οι γονείς θα πρέπει να έχουν καλά επιχειρήματα και να τα προβάλλουν με ήπιο τρόπο – και όχι να βάζουν τις φωνές ή να κοπανάνε τις πόρτες – προκειμένου να δίνουν ένα καλό παράδειγμα.

Προστασία από τον ήλιο

Μαύρισμα – έκθεση στον ήλιο

Η πολύωρη έκθεση στον ήλιο με σκοπό το μαύρισμα είναι μια
αγαπημένη καλοκαιρινή συνήθεια, γι’ αυτό και οι περισσότεροι
επιλέγουν για τις διακοπές τους περιοχές με έντονη ηλιοφά-
νεια.
Τα τελευταία, όμως, χρόνια ο ήλιος έχει εξελιχθεί σε ένα δυνη-
τικό εχθρό για την υγεία μας καθώς η υπεριώδης ακτινοβολία
είναι επικίνδυνη για τη δημιουργία καρκίνου του δέρματος και
άλλων δερματικών ασθενειών.
Συμβουλές για την προστασία από
τον ήλιο
Για την αποφυγή τέτοιου είδους προβλημάτων, καλό είναι:
· Να αποφεύγουμε την πολύωρη έκθεση στον ήλιο
· Να χρησιμοποιούμε πάντα αντηλιακές κρέμες και γυαλιά
ηλίου
· Να είμαστε εφοδιασμένοι με καπέλο και μπλουζάκι στην πα-
ραλία
· Να πίνουμε πολλά υγρά
· Να μην αυξάνουμε απότομα το χρόνο έκθεσης στον ήλιο, αλλά
σταδιακά
· Να αποφεύγουμε την έκθεση στον ήλιο μεταξύ 11.00’ και

Συμβουλές για ένα <λαμπερό> χαμόγελο

 
Τι είναι αυτό που μπορεί να «σημαδέψει» ένα λαμπερό χαμόγελο ή ένα τρυφερό φιλί; Η κακοσμία του στόματος. Και δυστυχώς, η άσχημη μυρωδιά της αναπνοής μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τους γύρω – εκτός και εάν κάποιος έχει το θάρρος και την τόλμη να ξεστομίσει την αλήθεια στον φίλο του προσφέροντας του μία τσίχλα…
Πως μπορεί κανείς να…μυρίσει την ανάσα του; Ένας απλός τρόπος είναι να πάρει δείγμα σάλιου από το πίσω μέρος της γλώσσας του, χρησιμοποιώντας πάντα καθαρά δάχτυλα. Στη συνέχεια και αφού έχει περάσει ένα λεπτό, αρκεί να μυρίσει το χέρι του. Η μυρωδιά του ανοίγει την όρεξη για φιλιά;
Εάν όχι, τότε οι ειδικοί έχουν την λύση – έχουν εντοπίσει πέντε πιθανές αιτίες που οδηγούν στην κακοσμία του στόματος ενώ παράλληλα προτείνουν και δέκα τρόπους που «σβήνουν» την άσχημη μυρωδιά.

Οι συνήθεις ύποπτοι

1. Τα βακτήρια είναι ο νούμερο «ένα» ένοχος για να κατηγορήσει κανείς. Αυτοί οι μικροοργανισμοί καραδοκούν ανάμεσα στα δόντια και με την πρώτη ευκαιρία…σκεπάζουν τη γλώσσα. Όταν τα βακτήρια συσσωρεύονται, έχουν την ιδιότητα να πολλαπλασιάζονται, αφήνοντας κάθε φορά που μιλάει κανείς ή χασμουριέται μία δυσάρεστη οσμή.
2. Ανοίξτε διάπλατα το στόμα και κάντε «Ααααα». Εάν έχετε μεγάλες τρύπες στις αμυγδαλές, οι λεγόμενες κρύπτες, τότε είναι σύνηθες να «αποθηκεύονται» εκεί υπολείμματα τροφών. Στην περίπτωση αυτή, η κακοσμία είναι μαθηματικά βέβαιη.
3. Οι τροφές με έντονη γεύση, μπορεί να ανοίγουν την όρεξη, όταν όμως ανοίγετε το στόμα τότε βγαίνουν και προς τα έξω. Το κρεμμύδι, το σκόρδο και το ψάρι αποτελούν το «τρίπτυχο» της άσχημης μυρωδιάς της αναπνοής – ακόμη κι όταν ο κανόνας είναι το βούρτσισμα των δοντιών αμέσως μετά το φαγητό.
4. Κακές συνήθειες = κακοσμία του στόματος. Το κάπνισμα αφήνει στους λάτρεις του τσιγάρου μία πικρή αίσθηση στο στόμα – αντίστοιχη είναι και η μυρωδιά…
5. Το στομαχικά προβλήματα και οι χρόνιες παθήσεις είναι επίσης ένοχες για την κακοσμία του στόματος. Για παράδειγμα ασθενείς που πάσχουν από γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση είναι δυνατόν να έχουν άσχημη οσμή, η οποία με την αναπνοή βρίσκει δίοδο προς τα έξω. Η ξηροστομία που εκτός από το κάπνισμα προκαλείται και μετά την λήψη συγκεκριμένων φαρμάκων επίσης ευθύνεται.

Κάνετε το στόμα σας να μυρίζει… άνοιξη 
1. Το βούρτσισμα των δοντιών και της γλώσσας (!) δύο φορές την ημέρα, είναι τις περισσότερες φορές αρκετό για να αποκτήσει κανείς αναπνοή για…φίλημα.
Ποιος είπε όμως πως το βούρτσισμα είναι απλή υπόθεση; Εκτός από τα δόντια, «γκρίζα ζώνη» για την ανάσα αποτελεί και το πίσω μέρος της γλώσσας που χρειάζεται καθημερινό καθάρισμα. Η διαδικασία αυτή, αφαιρεί από το στόμα τα βρωμερά βακτήρια.
Έρευνα έχει δείξει πως όσοι ακολουθούν τον χρυσό αυτό κανόνα, έχουν μειώσει κατά 70% την δυσοσμία του στόματος τους.
2. Το οδοντικό νήμα κάνει δουλειά. Πώς; Τα τρόφιμα έχουν τον τρόπο τους να κρύβονται ανάμεσα στα δόντια, συνεπώς μόνον κάτι πολύ λεπτό μπορεί να καθαρίσει τις εστίες μόλυνσης. Το νήμα όμως, έχει αποδειχτεί πως είναι και «εχθρός» της οδοντικής πλάκας (κολλώδες μείγμα βακτηρίων και των ουσιών που εκκρίνουν).
3. Οι γαργάρες με στοματικό διάλυμα είναι σημαντικός «σύμμαχος», ιδίως για όσους αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα οδοντικής πλάκας. Πώς θα διαλέξετε το σωστό διάλυμα; Αναζητήστε την απάντηση από τον οδοντίατρο σας. Η πλύση με αλάτι είναι επίσης μία λύση.
4. Το νερό δεν έχει την μόνον την ιδιότητα να ξεδιψάει. Όταν κανείς στερεί το νερό από τον οργανισμό του, τότε είναι πιθανόν να υποφέρει από ξηροστομία.
5. Οι τσίχλες και οι καραμέλες επίσης αυξάνουν τη ροή του σάλιου και συνεπώς βοηθούν κατά της ξηροστομίας – άρα και της δυσοσμίας του στόματος.
6. Δροσιστείτε με γιαούρτι για πιο γλυκιά αναπνοή. Και αυτό γιατί το γιαούρτι αναπληρώνει τα καλά βακτήρια του οργανισμού και βοηθά στην καλή υγιεινή του στόματος.
7. Μία ακόμη «μαγική» τροφή είναι ο μαϊντανός. Το μάσημα μαϊντανού ανάμεσα στα γεύματα φρεσκάρει την αναπνοή, δεδομένου πως το συγκεκριμένο λαχανικό έχει αντιβακτηριακές ιδιότητες8. 
Επισκεφτείτε τον οδοντίατρο σας. Το ραντεβού πρέπει να ανανεώνεται κάθε έξι μήνες, με τον καθαρισμό να είναι το ζητούμενο. Τα χαλασμένα δόντια που χρειάζονται επειγόντως σφράγισμα, είναι επίσης εστία κακοσμίας.Οι επιστήμονες εξηγούν πως, αν και σπάνια , η δυσοσμία του στόματος μπορεί να αποτελεί «σημάδι» για σοβαρές παθήσεις, όπως είναι η χρόνια βρογχίτιδα και ο διαβήτης. Συνεπώς, εάν η κακή αναπνοή επιμένει τότε πρέπει κανείς να συμβουλευτεί τον γιατρό του.

Η πολλή χαρά βλάπτει σοβαρά την υγεία

Τα άτομα που πασχίζουν να είναι συνεχώς ευδιάθετα πεθαίνουν νωρίτερα
Οσοι πασχίζουν να είναι συνεχώς ... η χαρά της ζωής πεθαίνουν νωρίτερα από τους πιο «συγκρατημένους» συνομηλίκους τους
Η υπέρμετρη χαρά μπορεί να βλάψει σοβαρά την υγεία! Αυτό προειδοποιούν επιστήμονες οι οποίοι ανακάλυψαν ότι τα άτομα που είναι συνεχώς χαρούμενα πεθαίνουν νωρίτερα από τους πιο «μουρτζούφληδες» συνομηλίκους τους.
Διεθνής ομάδα ερευνητών ανέλυσε στοιχεία σχετικά με παιδιά που γεννήθηκαν τη δεκαετία του 1920 – τα δεδομένα σχετικά με τους εθελοντές κάλυπταν πολύ μακρά περίοδο ως και τα γηρατειά τους. Οι επιστήμονες είδαν ότι τα παιδιά που χαρακτηρίζονταν ως ευδιάθετα και πρόσχαρα στο σχολείο, πέθαναν νωρίτερα σε σύγκριση με τους πιο «συγκρατημένους» συμμαθητές τους.

Μεγαλύτερo ρίσκo
Σύμφωνα με τους ειδικούς αυτό συμβαίνει επειδή τα πολύ πρόσχαρα άτομα τείνουν να παίρνουν μεγαλύτερα ρίσκα στη ζωή τους και να κάνουν πιο ανθυγιεινές επιλογές. Είναι επίσης πιθανό να είναι πιο επιρρεπή σε ψυχικές νόσους όπως η διπολική διαταραχή η οποία χαρακτηρίζεται από εναλλαγές της διάθεσης – το άτομο περνά από την υπερβολική χαρά στην υπερβολική λύπη.
Παράλληλα, οι ερευνητές σημειώνουν ότι η μόνιμη καλή διάθεση και χαρά – ακόμη και σε ακατάλληλες στιγμές – μπορεί να προκαλέσει την οργή του περίγυρου, με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι πιθανότητες να πέσει το άτομο θύμα επίθεσης.
Από την έρευνα προέκυψε επίσης ότι όταν κάποιος κάνει υπερπροσπάθεια να είναι χαρούμενος καταλήγει τελικώς με χειρότερη διάθεση από ό,τι πριν.

Στο «εδώλιο» οι συμβουλές ευτυχίας

Οι επιστήμονες έθεσαν μάλιστα στο «εδώλιο του κατηγορουμένου» και ορισμένα άρθρα περιοδικών τα οποία δίνουν συχνά συμβουλές ευτυχίας, κάνοντας τελικώς τους αναγνώστες …δυστυχισμένους. Σε μελέτη που διεξήγαγαν ζήτησαν από εθελοντές να διαβάσουν ένα άρθρο το οποίο προσέφερε συμβουλές βελτίωσης της διάθεσης – όπως το να δει κάποιος μια κωμωδία στην τηλεόραση - και στη συνέχεια να ακολουθήσουν τις συμβουλές αυτές.
Όπως φάνηκε οι εθελοντές προσπαθούσαν τόσο σκληρά να βελτιώσουν τη διάθεσή τους βλέποντας την κωμική ταινία, ώστε στο τέλος της ένιωθαν τελικώς θυμωμένοι και εξαπατημένοι από τη συμβουλή, με αποτέλεσμα να είναι σε πιο κακή διάθεση από πριν.

Ουσιαστικές σχέσεις
Το «κλειδί» πάντως της πραγματικής χαράς σύμφωνα με τη μελέτη η οποία δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό «Perspectives on Psychological Science» , είναι πολύ απλό: ουσιαστικές σχέσεις με φίλους και συγγενείς.
Η καθηγήτρια Τζουν Γκρούμπερ από το Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Γέιλ που ήταν εκ των συγγραφέων της μελέτης τόνισε σχετικά με τα άτομα που πασχίζουν να είναι χαρούμενα: «Όταν κάνουμε κάτι με το κίνητρο και την προσμονή ότι θα μας κάνει χαρούμενους, μπορεί να οδηγηθούμε στην απογοήτευση. Ο ισχυρότερος δείκτης πρόβλεψης της χαράς δεν είναι τα χρήματα ή η αναγνώριση μέσω της επαγγελματικής επιτυχίας ή της δόξας αλλά το να έχει το άτομο ουσιώδεις κοινωνικές σχέσεις».
Η κυριότερη συμβουλή σύμφωνα με την δρα Γκρούμπερ είναι λοιπόν να σταματήσουμε να προσπαθούμε να είμαστε χαρούμενοι και να στρέψουμε την ενέργειά μας στο να καλλιεργήσουμε τους δεσμούς μας με τους άλλους ανθρώπους.

Τα ευτυχισμένα παιδιά χωρίζουν ευκολότερα ως ενήλικες!

Μεγαλύτερες πιθανότητες να οδηγήσουν το γάμο τους σε διαζύγιο έχουν, κατά τους ειδικούς, οι ενήλικες οι οποίοι είχαν ζήσει ειδυλλιακά παιδικά χρόνια.
Σύμφωνα με μεγάλη μελέτη του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ στη Βρετανία, οι άνδρες και οι γυναίκες με καλή ανατροφή τείνουν να έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση με αποτέλεσμα να αποδεσμεύονται πιο εύκολα από μια σχέση που θεωρούν αποτυχημένη σε σχέση με άλλους.
Ένας βασικός παράγοντας ο οποίος μπορεί να ευθύνεται για κάτι τέτοιο, είναι ενδεχομένως το γεγονός ότι τα ευτυχισμένα παιδιά έχουν υψηλότερη αυτοεκτίμηση συγκριτικά με άλλα και για τον λόγο αυτό ως ενήλικες είναι διατεθειμένοι να φύγουν από έναν γάμο, εάν αυτός δεν πληροί τις προϋποθέσεις τους» αναφέρει η καθηγήτρια Φελίσια Χάπερτ.
Στην πολυετή έρευνα έλαβαν μέρος χιλιάδες Βρετανοί οι οποίοι είχαν γεννηθεί το 1946. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας τους, οι συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν από τους δασκάλους τους ως προς τη χαρά, τη φιλική τους διάθεση και την ενέργειά τους. Καταγράφηκαν επίσης προβλήματα όπως η ανησυχία, η ανυπακοή και το στρες.
Δεκαετίες αργότερα, οι επιστήμονες ανέλυσαν το υλικό της αξιολόγησης.


Πέρα από την αυξημένη τάση διαζυγίου διαπίστωσαν ωστόσο ότι οι ευτυχισμένοι έφηβοι ως ενήλικες πήγαιναν στη δουλειά τους με καλύτερη διάθεση, είχαν περισσότερα χόμπι και γενικά διέθεταν πιο γεμάτη κοινωνική ζωή σε σχέση με τους υπόλοιπους. Επιπλέον, είδαν ότι είχαν λιγότερες πιθανότητες να εμφανίσουν ψυχολογικά προβλήματα στην ενήλικη ζωή τους.
«Αν και διανύουμε οικονομικά δύσκολους καιρούς, ίσως οι πολιτικοί μας θα έπρεπε να έχουν ως προτεραιότητα την ευημερία των παιδιών προκειμένου να έχουν το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα και για τη μετέπειτα ζωή τους» καταλήγουν οι ερευνητές στο επιστημονικό έντυπο «Journal of Positive Psychology».

Γιατί μας «κολλάνε» κάποια τραγούδια;

Μια λέξη ή μια κατάσταση μπορεί να επαναφέρει στη μνήμη μας ένα τραγούδι

Εσάς πόσο συχνά σας «κολλάει» ένα τραγούδι;

Υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει «κολλήσει» με ένα μουσικό κομμάτι για ώρες ή ακόμη και για μέρες;Το μυστήριο πίσω από το συγκεκριμένο φαινόμενο προσπάθησε να λύσει μια βρετανίδα ψυχολόγος από το Κολέγιο Γκόλντσμιθ, στο Λονδίνο.Σύμφωνα με τη δρα Βίκι Ουίλιαμσον, ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει κάτι τέτοιο είναι επειδή ο εγκέφαλός μας επεξεργάζεται τη μουσική με τέτοιον τρόπο ώστε να την ανακαλούμε αυθόρμητα στη μνήμη μας. Ετσι, το άκουσμα μιας λέξης που συμπεριλαμβάνεται στους στίχους μπορεί να πυροδοτήσει επιτυχώς την επαναφορά της μελωδίας ενός τραγουδιού στο μυαλό μας.

Ψαχουλεύοντας τις αναμνήσεις

Το έναυσμα για τη μελέτη δόθηκε στην ειδικό Μουσικής Ψυχολογίας, όταν η ίδια στην όψη ενός κουτιού παπουτσιών όπου αναγραφόταν η λέξη «Faith» ανακάλεσε στη μνήμη της το ομώνυμο τραγούδι του Τζορτζ Μάικλ. Η γνωστή μελωδία της είχε... κολλήσει για ένα ολόκληρο απόγευμα μέχρις ότου αποφάσισε να κρύψει το κουτί.
Μέσα από την ιστοσελίδα της www.earwormery.com, η ειδικός κάλεσε το κοινό να περιγράψει παρόμοιες ιστορίες που είχε βιώσει. Σε συνεργασία με τον ραδιοφωνικό σταθμό BBC6 Music αποφάσισε λοιπόν να διερευνήσει τι βρισκόταν πίσω από το μελωδικό... μυστήριο.Αρκετά άτομα που συμμετείχαν στην έρευνα, εξηγούσαν ότι θυμούνταν ένα μουσικό κομμάτι όταν έρχονταν αντιμέτωποι με καταστάσεις στρες. Μια γυναίκα συγκεκριμένα δήλωσε ότι από την ηλικία των 16 ετών, όταν και είχε αγχωθεί πολύ κατά τη διάρκεια σχολικών εξετάσεων, την είχε «στοιχειώσει» ένα συγκεκριμένο τραγούδι το οποίο τη συνόδευε και στο υπόλοιπο της ενήλικης ζωής της. Κάθε φορά που αγχωνόταν για κάτι, θυμόταν το τραγούδι «Nathan Jones», όπως π.χ. στον γάμο ή στη γέννηση του παιδιού της.
Η δρ Ουίλιαμσον υποστηρίζει ότι πιθανότατα πίσω από την ανάκληση των μουσικών αναμνήσεων κρύβεται το γεγονός ότι ο εγκέφαλός μας κωδικοποιεί τη μουσική με διαφορετικούς τρόπους ακριβώς επειδή αυτή διεγείρει διάφορες αισθήσεις κατά το άκουσμά της. Είναι ακόμα συνδεδεμένη με ένα σωρό προσωπικούς και συναισθηματικούς συσχετισμούς, οι οποίοι αυξάνουν τις πιθανότητες της ανάκλησης κάθε φορά που βιώνουμε μια κατάσταση παρόμοια με εκείνη που βιώναμε τη στιγμή που πρωτοακούσαμε κάποιο κομμάτι.
Όπως εξηγεί η ερευνήτρια, το πόσο «εύπεπτη» είναι μια μελωδία δεν φαίνεται να παίζει ιδιαίτερο ρόλο στο πόσο συχνά την ανακαλούμε στη μνήμη μας. Από τα στοιχεία της μελέτης φάνηκε ότι στο… μουσικό «κόλλημα» συμβάλλουν τόσο η συχνότητα με την οποία ακούμε ένα μουσικό κομμάτι, όσο και η χρονική εγγύτητα της τελευταίας ακρόασης.

Το μυστικό της έμπνευσης

,,, βρίσκεται στην ονειροπόληση, σύμφωνα με νέα μελέτη

Η ονειροπόληση φέρνει φωτεινές ιδέες και ενισχύει τη δημιουργικότητα όταν «κολλάμε» σε κάποιο πρόβλημα

Ψάχνετε απεγνωσμένα να βρείτε τη λύση σε κάποιο πρόβλημα, αλλά μάταια. Και ξαφνικά, εκεί που εγκαταλείπετε την προσπάθεια και στρέφετε τη σκέψη σας κάπου αλλού, η απάντηση σάς έρχεται ως δια μαγείας.

Το φαινόμενο, το οποίο δεν συνδέεται μόνο με το «Εύρηκα» του Αρχιμήδη ή τις φωτεινές στιγμές του Νεύτωνα και του Αϊνστάιν αλλά και με την καθημερινότητα του καθενός από εμάς, είναι πολύ συχνό για να είναι τυχαίο. Τώρα η επιστήμη αρχίζει να εξιχνιάζει τον μηχανισμό του.

Οπως μάλιστα δείχνει νέα μελέτη, η έμπνευση δεν έρχεται όταν απλώς κάνουμε ένα διάλειμμα «αδειάζοντας» το μυαλό μας. Αντίθετα η δημιουργικότητά μας φαίνεται να ενισχύεται όταν αφήνουμε τη σκέψη μας να «ταξιδέψει».

Το τεστ των ασυνήθιστων χρήσεων

Ψυχολόγοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στη Σάντα Μπάρμπαρα με επικεφαλής τον Μπέντζαμιν Μπερντ και τον Τζόναθαν Σούλερ ανέθεσαν σε 145 φοιτητές δυο τεστ ασυνήθιστων χρήσεων ζητώντας τους να βρουν μέσα σε δυο λεπτά όσο το δυνατόν περισσότερες χρήσεις για καθημερινά αντικείμενα όπως οι οδοντογλυφίδες, οι κρεμάστρες ή τα τούβλα.

Μετά το πέρας των δυο λεπτών οι εθελοντές έκαναν ένα διάλειμμα 12 λεπτών κατά τη διάρκεια του οποίου ορισμένοι από αυτούς ξεκουράστηκαν, κάποιοι επιδόθηκαν σε μια δύσκολη δραστηριότητα απομνημόνευσης που απαιτούσε την πλήρη προσοχή τους ενώ κάποιοι άλλοι ανέλαβαν μια εύκολη ψυχαγωγική δραστηριότητα η οποία είναι γνωστό ότι ενισχύει την ονειροπόληση. Μια τέταρτη ομάδα εθελοντών δεν έκανε διάλειμμα. Στη συνέχεια οι ερευνητές ανέθεσαν σε όλους τους συμμετέχοντες τέσσερα έργα ασυνήθιστων χρήσεων, συμπεριλαμβανομένων των δυο που είχαν εκτελέσει νωρίτερα.

Σε αυτόν τον «δεύτερο γύρο», στα δυο έργα που επαναλήφθηκαν, οι εθελοντές που είχαν επιδοθεί στην εύκολη ψυχαγωγική δραστηριότητα εμφάνισαν κατά 41% καλύτερες επιδόσεις σε σχέση με την προηγούμενη φορά. Οι άλλες τρεις ομάδες δεν παρουσίασαν καμία βελτίωση όταν επανέλαβαν τα ίδια τεστ.Ωστόσο, παρά τη βελτίωσή τους στα επαναλαμβανόμενα έργα, οι εθελοντές δεν εμφάνισαν καλύτερες επιδόσεις στα τεστ ασυνήθιστων χρήσεων που εκτέλεσαν για πρώτη φορά. «Αυτό υποδηλώνει ότι η ονειροπόληση βοήθησε μόνο στα προβλήματα τα οποία είχαν ήδη επεξεργαστεί νοητικά. Δεν φάνηκε να οδηγεί σε μια γενικότερη αύξηση της δημιουργικής ικανότητας επίλυσης προβλημάτων» δήλωσε ο κ. Μπερντ.

Το κομμάτι που συμπληρώνει το παζλ

Τα ευρήματα της νέας μελέτης, η οποία αναμένεται να δημοσιευθεί σύντομα στην επιθεώρηση «Psychological Science», αποκαλύπτουν το κομμάτι που συμπληρώνει ένα παζλ το οποίο απασχολεί εδώ και καιρό τους ειδικούς.

«Παραδοσιακά γνωρίζουμε ότι ο ύπνος REM (σ.σ. η φάση των ονείρων) χαρίζει δημιουργική έμπνευση. Το γεγονός ότι και η ονειροπόληση έχει το ίδιο αποτέλεσμα είναι συναρπαστικό. Νομίζω ότι ανακάλυψαν κάτι πραγματικά ενδιαφέρον» δήλωσε η Σάρα Μέντνικ, ψυχολόγος του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Ριβερσάιντ η οποία δεν συμμετείχε στη μελέτη, μιλώντας στον ειδησεογραφικό ιστότοπο του «Nature».

Από την πλευρά του ο Τζον Κούνιος, ψυχολόγος του Πανεπιστημίου Ντρέξελ της Φιλαδέλφειας γνωστός για τις μελέτες του σχετικά με τη δημιουργική έμπνευση, συμπλήρωσε: «Το εύρημα αυτό πραγματικά κλείνει μια τρύπα στην υπάρχουσα βιβλιογραφία».Οι νέες ανακαλύψεις αναδεικνύουν επίσης μια σημαντική χρησιμότητα στην ονειροπόληση, μια ανθρώπινη δραστηριότητα την οποία οι ειδικοί θεωρούσαν ως τώρα παντελώς άχρηστη καθώς δεν μπορούσαν να της αποδώσουν κάποιον εξελικτικό ή άλλο σκοπό.